303 



Alhoewel de vracht van den Sleedoorn , welke eerst 

 nadat het is beginnen te vriezen hare volkomene rijpheid 

 ontvangt, niet van eenen uitstekend aangenamen smaak 

 is , mag men die zonder vrees eten ; mijns wetens heeft 

 dit echter zelden of nooit plaats, ten minste in ons land 

 niet, maar in andere landen wordt daarvan nog al eenig 

 huishoudelijk gebruik gemaakt. Mattüschka zegt wel 

 dat men die zoowel versch als gedroogd , in het laatste 

 geval met mosterd , eet , maar bepaalt zich , zonder daarvan 

 meer te zeggen , voornamelijk bij de bereiding daaruit van 

 eenen, volgens zijne opgave, zeer smakelijken drank, in 

 Duitschland Schlehenwein genaamd ; waartoe hij voor- 

 schrijft de vruchten in te zamelen na dat zij een weinig 

 bevroren geweest zijn, er kokend water op te gieten en 

 ze te gelijk aan stukken te stooten , of dezelve gedurende 

 eenigen tijd op te koken , vervolgens het nat er af te gie- 

 ten , daarvoor in de plaats evenveel wijn te nemen, hier- 

 mede de vastere massa te laten gisten ? en daarna het 

 afgegoten vocht tot gebruik in flesschen te bewaren. 

 Door houttuin wordt medegedeeld , dat men in Duitsch- 

 land de gedroogde vrucht in den most doet, dezen 

 daarmede laat gisten , en zoo eenen drank verkrijgt , welke 

 bij eenen aangenamen geur, den smaak van rpoden wijn 

 bezit ; en dat anderen dezelve met de uitgeperste drui- 

 ven , met appelen , Berberisse-bessen en dergelijken te 

 gisten zetten, en daardoor eene soort van wijn of bier 

 bekomen, waaraan zij den naam van Leure geven. 



Kan op gezegde wijze uit of met de vrucht van de 

 Slee-Pruim eene soort van wijn verkregen worden, an- 

 deren hebben er zich wel eens van bediend om er ligte 

 en bleeke roode wijnen mede te kleuren , en om aan 

 gewoon bier eenen wijnachtigen smaak te geven. Om 

 bet zoogenaamde aanzetten van den wijn in de vaten voor 



