320 



te doen , hier verklaar ik mij openlijk tegen de meening 

 Tan GüNNER , dat de paarden deze plant eten , maar 

 ander vee niet ; echter zonder te beslissen of eerstgenoem- 

 de betoonen er smaak in te hebben, al of niet. Nog 

 kortelings bevond ik mij op een veld waarop zooveel 

 Wilde Radijs stond, dat%iij in de gedachte kwam of 

 die daarop ook voorbedachtelij k gezaaid zoude zijn, en 

 merkte op hoe door eene kudde schapen, die daarop 

 te weiden gedreven was, al het blad, al de bloemen, 

 waaruit vroeger de bijen wel veel honig en was verga- 

 derd zullen hebben, en alle reeds gezette zaadscho- 

 ten, zoo bewonderenswaardig knap afgegeten waren, 

 dat de geheele akker niets dan de overgeblevene sten- 

 gen vertoonde: hier en daar met de bladstelen er nog 

 aan; namelijk, waar deze voor het gebit van die die- 

 ren , zoo als mij voorkwam , te dik en te hard wa- 

 ren. 



Of het zaad van deze plant , dat een uitmuntend voe- 

 der voor vogels is, gebruikt kan worden om er Mostaard 

 van te maken , gelijk erdelti zegt , wil ik liefst onbe- 

 oordeeld laten , maar geloof toch , dat het zich meer aan* 

 beveelt om er olie uit te slaan , welke , groenachtig van 

 kleur, wel niet aangenaam genoeg van smaak is om die 

 bij spijzen te gebruiken, maar heel wel dienen kan om 

 gebrand te worden. In eenige streken van Zweden, 

 alsmede van Thuringen, wordt de Wilde Radijs ver- 

 bouwd, en gewoonlijk in de maand September gezaaid; — 

 of het is om in het voorjaar deze plant te vervoederen, 

 dan wel om er olie van te bekomen, ben ik nog niet 

 te weten gekomen. 



Ik zou ook hier ter plaatse nog een en ander van de 

 gewone Radijs {Rapkanus sativus L.) , van hare ver- 

 scheidenheden , en daaronder ook van den Ramenas, kun- 



