383 



en door Europeanen naar Amerika en Afrika gebragt 

 geworden (*) ; welk een verschil van luchtsgestel en ge- 

 aardheid van gronden doet zich hier niet voor, en toch 

 tiert zij in ons zooveel kouder en vochtiger land zoo goed 

 als ergens anders , — moet men hierom (terwijl ik dit 

 schrijf staat de Thermometer van fahrenheit op 16 gra- 

 den en waait er een snerpende Noord-Ooste wind , die 

 alles van koude doet verstijven) met de perponcher niet 

 in verwondering uitroepen: 



Daar ligt zij nu en tart alom gevaren, 



Die schoone vrucht , des Hemels beste gift 1 



Hoe teêr de plant ! en toch wat kan zij lijden , 

 Van nat en droogte, en -wintervlaag , en vorst! 



Hoe vaak schijnt alles dood j en dekt de velden 



Juist dan s met rijksten oogst ! . — Ach welk geluk , 



Dat zulk een kostlijk graan zoo veel verduure! (-f). 



Maar hoe weinig wordt in het algemeen hieraan ge- 

 dacht; : — hoe zeldzaam onder de grootste voordeden 

 welke deze plant der menschheid aanbrengt , gevoeld , hoe 

 niettegenstaande dat alles onze voorraadschuren er ieder 

 jaar mede gevuld worden. Welk nut dat voortreffelijke 

 natuur-geschenk verschaft, daarvan wensch ik, na eerst 

 over hetgeen, omdat deelachtig te worden, van 's men- 

 schen kant gedaan moet worden gesproken te hebben, een 

 zoo veel als in mij is volledig overzigt te geven. 



De Tarwe vordert de beste , niet te vochtige klei- 

 gronden , of zulke welke grootendeels uit klei bestaan , — 

 waarbij een weinig kalk komende , derzelver geschiktheid 

 voor dit gewas nog grooter wordt ; doch terwijl de Win- 

 ter-Tarwe meer vaste bodems vereischt, neemt de Zo- 



(*) Jcad. der Wissen$ch. in BerUti\ 1816—1817. p. 123. 

 (f) De perponcher, Gedichten, p 151. 



