387 



laten sommigen er de Rol eens overgaan , daarna , voor- 

 al wanneer het gewas te dun staat , wordt het land 

 opgeëgd , vervolgens , eens of tweemalen , door middel 

 van de zoogenaamde Tarw-houwtjes , gewied , en wan- 

 neer dit niet meer geschieden kan het onkruid met de 

 hand uitgetrokken; waardoor de Tarwe , esen als de ove- 

 rige veldvruchten, voornamelijk op het eiland Walche- 

 ren en de beide Bevelanden , meestal zoo net en oogver- 

 rukkend te veld staat , dat zulks iemand die daar gevoel 

 Toor heeft, en met de gedichten van de perponcher 

 hekend is , dezen doet nazeggen : 



En zie hoe rein het gansche veld nu ligt, 

 Aan alle zij ! Een' zee van koorenairen 



Golft, op den wind; geen spiertje ziet me er door, 

 Van onkruid , bloempje, of gras. Nu groeit de Tarwe 



Vrij, onverlet, tot vollen overvloed, 

 En loont de nijv're- zorg, en streelt onze oogen, 



Totdat ons de oogst van blijdschap juichen doe. (*) 



Gewoonlijk in de maand Augustus tot genoegzame rijp- 

 heid gekomen zijnde, wordt dezelve doorgaans met de 

 sikkel afgesneden, dan opgebost , aan hokken van 10 — 11 

 schoven gezet, na verloop van 2 — 3 a 4 dagen naar de 

 schuren gereden , en daarin vervolgens , na eerst op het 

 zoogenaamde Geeselpaard uitgegeeseld te zijn, gedorscht. 



De manier waarop dit graan in Gelderland , — waar 

 men het in den Tieler- en Bommeler- waard vaak zoo 

 overheerlijk op het land ziet staan , dat het niet beter 

 gewenscht kan worden, — en de wijze waarop zulks in 

 andere oorden van ons Vaderland plaats heeft, verschilt 

 van de opgegevene slechts in zoo verre, als plaatselijke ge- 



[*) Th PEMOffcm». Gedichten , p. 153. 



25 * 



