417 



in de maag mogt gekomen zijn, voor onze gezond- 

 heid een nadeelig uitwerksel te duchten is. Onder de 

 Schermbloemige gewassen waarbij dit het geval is be- 

 hooren, zoo als linnaeus geleerd heeft, inzonderheid zul- 

 ke welke op vochtige en moerassige plaatsen groeijen , en 

 daarvan, gelijk de naam zulks reeds aanduidt, levert de 

 Moeras Mei keppe mede een voorbeeld op; maar tegelijk 

 toont deze plant ons aan , dat diezelfde gewassen , het- 

 geen al mede door onzen beroemden Smalandschen kruid- 

 kenner opgemerkt is geworden, hunne vergiftigheid ver- 

 liezen, of ten minste veel zachter van aard worden , wan- 

 neer zij op hoogere gronden en op drooge plaatsen groei- 

 jen (*). Dadelijk in het oog vallende is het onderscheid 

 tusschen deze plant , b. v. in de Veenen , waar zij zeer 

 menigvuldig voorkomt , en waar men dezelve , zoo als hier 

 en daar het geval is, in zandstreken op den kant van 

 bijna drooge slooten aantreft: op eerstgenoemde plaat- 

 sen is zij donker-zwartachtig- groen van kleur, en levert 

 zij in hare geheele houding iets op, waaraan men den 

 naam van somberheid zoude kunnen geven , of staat als 

 het ware op haar iets uitgedrukt , dat ons om zoo te 

 zeggen dwingt op hare geaardheid niet te veel vertrou- 

 wen te stellen , terwijl op hooge zandgronden hare kleur 

 levendig groen is , en zich in haar uiterlijk dergelijk iets 

 niet voordoet. Wil men alzoo deze Eppe al niet onder 

 de volstrekt vergiftige planten rekenen, men moet haar, 

 vooral om de scherpheid van het melkachtig vocht dat 

 zij in haren wortel bevat , toch onder de gevaarlijke tel- 

 len, en wel toezien haar niet met op haar gelijkende 

 gewassen te verwisselen , of onwetend hare wortels in 

 plaats van andere te gebruiken, 



(*) Linnaeus, Phil. Bot., p. 424. 



ii. 



27 



