495 



heid maakt geene derzelve eenige aanspraak; — aan Gera- 

 nium Robertianum , wanneer die een weinig gekneusd 

 wordt , is wel reuk te bespeuren , en zelfs een zeer sterke , 

 doch degenen welke dien geurig believen te noemen , 

 hebben wel iets van die Indianen , welke dermate op 

 den Duivelsdrek (Gummi Asae foetidaé) gesteld zijn, — - 

 en dat nog wel op den verschen , waarvan de stank zoo 

 groot is, dat 1 drachma dien zoo sterk verspreidt als 

 eene hoeveelheid van 100 fg dier zelfstandigheid uit 

 onze apotheken, — » dat zij dien bijna bij al hunne spij- 

 zen voegen, en er hunne drinkbekers mede besmeren: 

 namelijk daarin , dat hun iets bevalt hetwelk aan de 

 meeste menschen grootelij ks mishaagt, want naar ik 

 vertrouw zullen maar zeer weinigen, die den reuk van 

 deze plant kennen , mij niet toestemmen , dat stinken- 

 de Ooijevaarsbek in onze taal eene benaming is, welke 

 daaraan ten vollen toekomt. 



Men wil dat een afkooksel van het Robbertskruid goed 

 is voor vee dat bloed watert, of op eenige andere wijze 

 aan eene gebrekkelijke pislozing onderhevig is; waartegen 

 aangewend hetzelve in Engeland , voornamelijk in het 

 Vorstendom Wallis , nog al eenigen naam verkregen heeft. 

 Wanneer ter genezing daarvan zamentrekkende en wond- 

 heelende middelen vereischt worden, dan kan het daar- 

 toe dienstig wezen, want onder de soorten van Gera* 

 nium welke eertijds in de geneeskunst gebruikt zijn ge- 

 worden, heeft Geranium Robertianum , vooral door het 

 doen ophouden van bloederige en weiachtige uitstortin- 

 gen, het langst haren roem behouden. (*) 



(*) De "wortel van Geranium maculatum L. , welke in Noord- 

 Amerika groeit , maar ook in Siberië voorkomt , is van zulk eene sterk 

 zamentrekkende kracht , dat de Engelschen aldaar er den naam van 

 Ahtin-wortel (Alum-root) aan geven. — Lindley, Syst. p. 224. 



