546 



ven dit ongemak , den Roest , hebben zij dikwijls veel van 

 den Honigdaauw te lijden; om dit voortekomen is aangera- 

 den gew orden er bijtijds de toppen uit te breken , welke 

 men aan de varkens geven kan ; op dezelfde wijze waarop 

 dit aan de Tuinboonen, met inzigt om die vroeger tot dra- 

 gen te brengen , en meer peulen te doen zetten , meerma- 

 len verrigt wordt, — of, gelijk anderen voorgesteld hebben , 

 door die met een lang mes of eene soort van zwaard afte- 

 slaan ; en dit zoude ook te weeg brengen , dat zij minder 

 door de luis aangetast worden. Wijders is langdurige droog- 

 te j maar vooral aanhoudende en zeer veel regen , hoogst 

 nadeelig ; zelfs kan het laatste den oogst geheel doen mis- 

 lukken : wel kunnen de Paardenboonen op schoven staan- 

 de veel nattigheid verdragen , maar dewijl dezelve volstrekt 

 niet anders dan goed droog naar huis gehaald behooren 

 te worden , gebeurt het wel , zoo als onder anderen in 

 het najaar van 1836 op vele plaatsen het geval geweest 

 is, dat men dezelve maar op het veld moet laten , en dat 

 zij zelfs niet eens lot vervoedering dienen kunnen. Van 

 hier dat men dezelve niet zelden nog op het land ziet, 

 wanneer de oogst van alle andere veldgewassen al lang af- 

 geloopen is; doch ook wanneer alles gunstig uitvalt, zijn 

 de Paardenboonen nog de laatste vrucht welke van het 

 veld komt. Sommigen zijn er wel voor dezelve terwijl zij 

 nog groen zijn reeds aftemaaijen, omdat de boonen toch 

 «eer goed narijpen , doch gewoonlijk rigt men zich hier- 

 omtrent naar den tijd waarop het stroo en de peulen 

 zwart beginnen te worden , en de bladen afvallen (*). 

 Gemaaid of gezicht zijnde worden zij op eenige plaatsen 

 dadelijk aan garven gebonden, waartoe men somwijlen 



(*) Het is wel niet noodig te herhalen, dat dit eene uitzondering 

 maakt, wanneer zij voor groen voeder gezaaid worden. 



