642 



vooral, dat zij ai van de vroegste tijden af aan het zinne- 

 beeld of het symbool van verschillende gevoelens, gewaar- 

 wordingen, zielsuitingen en hoedanigheden , ja zelfs van on- 

 der elkander geheel tegenovergestelde zaken geweest is ; zoo 

 dat er eene menigte van spreekwoorden, zegswijzen, uit- 

 drukkingen enz. ontstaan is, waarbij onder het noemen van 

 de Roos , of van eene of van meer harer eigenschappen , 

 al naar verschil van omstandigheden en toepassing, zeer 

 onderscheidene bedoelingen aan den dag gelegd worden. 

 Zoo toch strekt de Roos menigmerf tot een teeken van 

 liefde, vrolijkheid en opgeruimdheid , maar ook wel van 

 droefheid , smart en rouw ; — van zedigheid en kuisch- 

 heid , maar ook* van verloren onschuld ; — zoo is zij 

 dikwijls het beeld van schoonheid en jeugdige frischheid , 

 maar tevens van teêrheid , vergankelijkheid en broosheid 

 des menschelijken levens. Ofschoon het genoeg bekend 

 is hoe cats zich over dit laatste heeft laten hooren , 

 en alhoewel dit onderwerp overvloedig in nieuweren 

 dichttrant behandeld is, mogen diens woorden hier eene 

 plaats vinden : 



Het Roosje kinders , dat je siet 

 En dat soo rooden knopjen biet; 

 Dat is een schoon , een blij gewas , 

 Maar al te vluchtign, al te ras, 

 Het is gelijck u teere jeught, 

 Dat is te zeggen , korte vreught : 

 Geen dagh bier opter aerden daelt, 

 Geen son hier in de werelt straelt, 

 Of 't mist gedurigh dit en gint 

 Daerom de plucker dat bemint ; 

 Het gaet te niet, terwijl het groeijt, 

 Het wordt verlept, oock als het bloeijt, 

 En , schoon het dunckt ons wonder êel , 

 Sijn trosje wort een dorre steel. 

 Siet Vrijsters , met den snellen tijt , 



