651 



vindt ieder natuur-minnaar zich verrast, wanneer hij op 

 het onverwachts op gene, of op andere dergelijke , plaat- 

 sen zulk eene menigte van wilde Anemoon aantreft ; 

 welke, met witte, met min of meer vleeschkleurige 3 

 blaauwachtige , of eenigzins purpere bloemen onder elkan- 

 der groeijende, waarlijk een treffelijk schoon gezigt op- 

 levert. 



Aan de Ranonkels naauw verwant bezitten de Anemo- 

 nen mede eene zoodanige scherpte, dat het kruidachtige 

 gedeelle derzelve , ten minste van sommige soorten, versch 

 en gekneusd op de huid gelegd , dezelve na verloop van 

 eenigen tijd rood maakt, in blaren doet optrekken, en 

 zelfs kan doen zweren. Yanhier dat de Bosch Anemoon 

 voor het vee eene gevaarlijke plant is, welke, door het- 

 zelve gegeten s ontsteking der ingewanden, doorloop, in- 

 wendige bloedingen, bloed wateren, en eindelijk zelfs den 

 dood zoude kunnen veroorzaken; doch gelukkig maakt, 

 zoo als ik aangewezen heb, hare natuurlijke groeiplaats 

 dat dit niet dikwijls te vreezen is. In andere landen , 

 waar het vee niet in zulke afgesloten weide loopt als bij 

 ons, is nogtans van het eten van deze plant voor deszelfs 

 gezondheid meer gevaar te duchten ; waarvan men bij som- 

 mige schrijvers dan ook eenige voorvallen geboekt vindt. 

 Zelfs zijn er eenigen die beweren , dat de Kamschadalen 

 zich van het uitgeperste sap van de Bosch- Anemoon be- 

 dienen , om hunne pijlen er mede te vergiftigen. 



De ranonkelachtige A?iemoon (Anemone rammculoi- 

 des L.) , wat haar blad betreft met de Bosch-Anemoon 

 nog al overeenkomende » doch door hare gele bloemen 

 dadelijk te onderscheiden, komt veel zeldzamer voor, 

 maar is overigens in alle hare deelen insgelijks zeer scherp 

 van aard. — Nog zeldzamer komt de paarse Anemoon 

 (Anemone Pulsatilla L.) voor, welke eertijds, even als 



