812 



In het algemeen zij vooreerst aangemerkt, dat de 

 Dennen èn een uitmuntend timmerhout en , in der- 



Uw deagd bepaalt mijn eerbewijs; 



Geen Luim, die 't nieuwe preekt; 

 Die nu 't Milaan sche Popelrijs ; 



Die dan 't Atheensche kweekt. 



U hongert naar geen weeldrig land: 



Gij kleedt het naakte duin . 

 En houdt om Zweden's poelen stand, 



Als om der Alpen kruin. 



't Zij schip of roeibank op den plas; 



Gij biedt ze u diensten aan. 

 Gij helpt , als wiek , de snorrende as 



Van duizend raders gaan. 



De Toren heft zich op uit 't zwerk, 



Geste vigd door uw kracht. 

 Gij schoort, in 't slib, zijn metselwerk, 



En overleeft uw vracht. 



Gij wekt de ontslapen haardsteêvlam , 



En 's winters guurheid zwicht. 

 Der vondrijke Armoe' schenkt uw stam, 



Een toorts, die voor haar licht. 



Waar gulle vreugd de citer stemt j 



Waar harptoon ons verrukt , 

 Wordt gij aan 't maagdenhart geklemd 



Van maagden-kniên gedrukt. 



Het Noorden door uw schors gevoed, 



Brengt u , den Redder , dank. 

 Het Westen huwt, met blijde moed, 



Uw geuren aan zijn drank. 



Wanneer 't vijandig jaarsaizoen 



Het lied der velden smoort; 

 De kraai , op 't jeugdig akkergroen , 



Alleen het zwijgen stoort; 



