313 



zeiver ter bearbeiding onbruikbare stammen , takken , 

 spaanders, en worteleinden, als ook in hunnen afgeschild 

 den bast , eene brandstoffe leveren , welke aan het vuur 

 wel niet lang tegenstand biedt , maar om andere redenen 



Hoe pronkt dan tusschen 't weeklijk kroost 



Van 't afgebladerd woud , 

 Uw heldenrij , het ijs getroost , 



En met den storm vertrouwd ! 



Hoe strekt gij dan , in fleren stand , 



Den onverwelkbren tak ; 

 Bij windvlaag ons ten luwen wand ; 



In sneeuwvlaag ons ten dak ! 



Dat wild gerank en stekelruig 



In andre bosschen tier' ; 

 Het moeijelijk pad in kronkels buig' ; 



Voor 't naauwe doorzigt zwier' ; 



Gij bant elk hinderend warrelnet 



Uit uw gewijden kring; 

 Gij spaart den voet bezorgden tred; 



Het oog verbijstering. 



Gij spreidt, in uwe ontelbre schaar, 

 Een grootseh geheel ten tooi, 



En boeit den stillen wandelaar 

 Door hartvereedlend schoon. 



Zoo rigt dan , rigt uw zuilen op , 

 Breidt uit uw schaduwnacht , 



O Pijnen, om een heuveltop, 

 Die mijn gebeenten wacht' ! 



Geen ijdle trots verhoog den zeik, 



Noch sparre d'opgang toe. 

 Het landvolk ruste er van zijn werk 



Als ik van 't leven moe. 



k. c. w. staring, Gedichten, 2 d * Stuk, p. 108. 



