822 



de Zfei-plant (Erica vulgaris) hoog opgegroeid staat, 

 steekt men deze in het voorjaar eerst af, keert daarbij 

 te gelijk de plaggen te onderste boven , zet die vervolgens 

 op hoopjes, oin ze, wanneer zij goed droog zijn, te ver- 

 branden, strooit de asch die daar van komt uit, laat dan 

 alles tot in het volgende voorjaar liggen , dan greppels 

 graven , om losse aarde te bekomen , en deze insgelijks 

 over den grond uitstrooijen. Kortom , er wordt hierbij 

 niet alleen op zoo vele onderscheidene wijzen te werk 

 gegaan , ais van verschillende omstandigheden meer of 

 minder afhankelijk zijn , maar zelfs op zoodanige waar- 

 van de doelmatigheid mijns bedunkens niet wel aange- 

 toond kan worden : zoo zijn er b. v. geweest welke , 

 wel te verstaan op heiveld , het zaad in de sneeuw ge- 

 zaaid willen hebben ; — doch hierover niet verder. Zijn 

 de voorbereidende werkzaamheden , het gereed maken van 

 den grond, het graven van eene wijde greppel en het 

 opwerpen van eenen wal daarom heen, alsmede het be- 

 poten van dien met eene of andere soort van hout, b. v., 

 zoo als veelal plaats heeft, met Berken, — hetwelk zoo 

 tot afwering van het vee, als tot beschutting van de jonge 

 planten strekt , — verrigt , dan volgt het zaaijen ; hetwelk 

 gewoonlijk in April of Mei, maar nu en dan ook wel 

 eens in het najaar geschiedt; of, — waartoe het volgens 

 eenigen van Junij tot September, maar volgens anderen 

 in Februarij en Maart of in November en December de 

 beste tijd is, — op bedden getrokken plantsoen wordt 

 dan behoorlijk daarop overgeplant (*); volgens eenigen 

 met eene fiksche kluit aarde er aan , maar naar het ge- 

 voelen van anderen , waaronder ook de Heer van der 

 borch behoort, liever slechts met eene kleine zode er 

 om heen. 



('*■) Zie verder; bekgsma. , Handb,, t. a. p. 



