93S 



om het zand bijeen te houden. Van hier dat le franc£ 



VAN BERKHET, DENTAN, MEERRURG , de Heer GEVERS en 



anderen er op aangedrongen hebben denzelven , uit zaad , 

 of door scheuring, of door de jonge wortelscheuten in met 

 den ploeg getrokken voren te planten , vlijtig aan te kwee-' 

 ken. (*) Het schaap mag er enkele vlokken wol bij verlie- 

 zen , doch zonder van deszelfs prikkels verder eenig letsel 

 te bekomen weet het er de bladen van af te eten ; welke 

 volgens gukner ook door de paarden niet versmaad worden. 



Wanneer d@ voornoemde bessen volkomen rijp zijn 

 kunnen zij gegeten worden anders zal hare wrangheid 

 dengenen die daar de proef van nemen wil, zeker af- 

 schrikken. In de noordelijke streken van ons' werelddeel 

 wordt er een sap of eene saus van gekookt, om die bij 

 visch te eten en daaraan eenen aangenamen smaak te 

 geven: dit geschiedt in Finland en l*n Lapland, bij de 

 Mongolen en bij de Tartaren, welke laatstgenoemde er zich 

 ook een gelei of eene konserf uit verschaffen. Eertijds 

 zijn zij in de geneeskunst gebruikt geweest, en door 

 gosze, Apotheker te Parijs, is voorgesteld geworden om 

 derzelver uitgeperst sap daartoe en daarbij te bezigen , 

 waartoe en in welke gevallen men anders dat der Li- 

 moenen {Citrus medica @. (Citrus Limon L. (■{-)) bezigt. 



(*) Hoe wiilem heïtpeid zich bij het bebouwen van een gedeelte 

 Tan de dainen bij Sclieveninven van dezen heester bediende, en 

 met \relk eenen gewenschten uitslag hij op die wijse voor het "weg- 

 stuiven van het zand, en tevens ter afwering van het vee (waartoe 

 ook de doode takken zich aanbevelen) gezorgd hebbende , de moeite 

 welke hij ter eerste vruchtbaarmaking van den grond aanwenden 

 moest bekroond heeft zien worden , kan men vermeld vinden , en zal 

 men met genoegen lezen, in: Tegenwoordige staat der Duinen , 

 p. 184—187 , en Nieuwe Algem. Kunst- en Letterb., 1798, D. II > 

 p. 118. 



(f) ISeue AVgem. Deutsche Bihlioih., Bd. LIV, 2«Stuck, p. 284 



