102 



tot medicijn, wanneer zij aan de geelzucht lijden; hier- 

 toe weekt men dezelve in warm water en Toegt ze bij 

 het gewoon voedsel van die dieren. Maar zelfs de mensch 

 kaïi in tijden van hongersnood de Kweekwortels gebrui- 

 ken , om daarvan met bijvoeging van een weinig gewoon 

 meel, een welsmakend, voedzaam brood te bakken. Mat- 

 ïUSCHKA verhaalt dat dit in het jaar 1762 , in eenige 

 streken van Saxen heeft plaats gehad ; desgelij ks spre- 

 ken GüNNER en GMELIN hiervan ; de eerste zegt dat de 

 bewoners van Noorwecjen de wortels van dit gras som- 

 tijds eten, en dat er zeer wel eene soort van brood uit 

 bereid kan worden; te^^Tijl gmelin hierbij voegt, dat 

 men dezelve ten dien einde behoorlijk moet wassehen, 

 droogen, klein snijden en fijn malen, en dat men zelfs 

 het zaad van deze plant , eveneens fijngemalen daartoe 

 gebruiken kan. Intusschen zal het zaad veel minder 

 uitleveren en is uit een huishoudelijk oogpunt beschouwd 

 meer geschikt om aan hoenders een voortreffelijk voeder 

 te verschaffen. 



Wie zal dan nu nog niet toestemmen , dat het Kweek- 

 gras waarlijk eene nuttige plant is, en dat sander al- 

 len lof verdient , wanneer hij doet opmerken , dat er in 

 de Natuur niets nutteloos gevonden wordt, en dat het- 

 gene ons in den w^eg staat , desniettemin in de groote 

 huishouding van den Schepper, goed is tot andere oog- 

 merken. Maar er valt bovendien van het Kweekgras 

 nog meer te zeggen : hetzelve is ook bijzonder geschikt 

 om het verstuiven van losse zandgronden tegentegaan , 

 en om op zulke plaatsen , dammen of aarden wallen aan 

 te leggen , namelijk door de wortels in stukken te snij- 

 den van 1 — 1§ vinger lengte, en deze laagswijze tus- 

 schen de aarde te leggen, wanneer zij door hunne ster- 

 ke voortplanting en snellen groei, weldra de geheele op- 



