125 



den bloeitijd zouden verminderen en door koken verdre- 

 ven worden. 



Wanneer ik evenwel bij deze gelegenheid mij een ge- 

 val herinner, Avaar het eten van deze plant, zoo niet 

 schadelijke dan toch onaangename gevolgen had, dan ben 

 ik geneigd te gelooven , dat men inderdaad wel acht moet 

 geven, de bladen van dit gewas niet dan zeer jong te 

 gebruiken , en dat ofschoon het Ranonkelachtig Speen^ 

 kruid van het geslacht Ranonkel is afgescheiden geworden , 

 desniettemin de uitspraak door brügmans voor de verschil- 

 lende soorten van dit geslacht gegeven, ook hier nog van 

 toepassing is; namelijk, dat alle deelen der Ranonkels 

 zekeren leeftijd, zeer scherp en vergiftig zijn, doch in 

 de eene soort meer dan in de andere C^). 



Algemeener zijn de schrijvers het eens , dat vooral de 

 wortels van deze plant scherp van smaak zijn en een 

 blaartrekkend vermogen bezitten , welk een en ander nog- 

 tans nadat de bloem verwelkt is, verdwijnt, of door 

 droogen of koken ten vollen onschadelijk gemaakt kan 

 worden. 



Parmentier leerde uit deze worteltjes , even als uit de 

 knolletjes, die somtijds in de oksels der bladen voorko- 

 men , stijfsel bereiden. En de vee-arts kan zich van het 

 Speenkruid bedienen , om bij de Miltzucht of Duizeling 

 der varkens hulp te verschaffen , waartoe men aan deze 

 dieren het versche kruid en de wortels, met gemeene 

 Paardebloem , [Leo7itodon Taraxacumy, te zamen ge- 

 stampt, 's morgen en 's avonds met bijvoeging van een 

 vreinig zure melk , te eten geeft ; 's winters gebruikt men 

 hiertoe het gedroogde kruid benevens deszelfs wortels' 



(*) BmiGMANS , de plantis inutil. eic. p. 45. 



