144 



zouden dus hiertoe zeer geschikt zijn , en Brcgmans , 

 eene vergelijking makende tusschen de rijstteelt en die van 

 dit gras, vraagt nadrukkelijk, of "vvij in ons land vele 

 dier moerasachtige gronden , niet even goed met Vlotgras 

 zouden kunnen bezaaijen, ais de Indianen dergelijke stre- 

 ken voor rijstvelden gebruiken. Men zoude hierbij met 

 een tweeledig oogmerk kunnen te werk gaan , namelijk , 

 om het zaad tot eigen gebruik ie winnen , of , om door 

 de geheele plant , voor het vee een welsmakend en ge- 

 zond voedsel te verkrijgen. Tot dit einde zou men ook 

 zulke weilanden , die , wegens eene lage ligging altijd 

 nat zijn, hiermede kunnen bezaaijen, waardoor deze te- 

 vens ailengskens opdroogen, — M'amieer men het eens 

 gezaaid heeft, zal liet zich door deszelfs voortkruipende 

 w^ortels en afvallend zaad spoedig vermenigvuldigen ; men 

 kieze tot het zaaijen eenen droogen, helderen herfstdag; — 

 in het voorjaar , zijn de bladen al sterk gegroeid , en bij 

 eene goede behandeling , zal men 3— 4 maal kunnen 

 maaijen. Volgens Schreber geschiedt het maaijen onder 

 w^ater, hierna zou men het water van het land moeten 

 doen afloopen , en het gi'as eerst goed droog laten wor- 

 den, voordat men het als veevoeder wenscht te gebruiken. 



Betreffende de deugdzaamheid van het Vlotgras om 

 aan paarden tot voedsel te verstrekken, maakt Schreber 

 van eenen Engelschen landman gewag, die van April tot 

 laat in den herfst, bijna alleen met dit gras vijf werk- 

 paarden onderhield. 



De inzameling van het zaad heeft op de volgende wijze 

 plaats: 's morgens vroeg, bij het opgaan der zon, gaat 

 men met paardenharen zeven naar het land, houdt die 

 onder en tegen de beiaden halmen aan, zoodat bij de 

 geringste schudding of door middel van slaan tusschen 

 de planten het zaad in de zeven valt ; dit wordt op linnen 



