147 



den ; vooral in bosschen , waar de gi^ond laag en eenig- 

 zins vochtig is. 



Bloeit, Mei — Juiij. ^. 



Het Pij-pkruid groeit op vele plaatsen in zulk eene 

 menigte tusschen het hout. dat dit, vooral wanneer het 

 nog nieuw plantsoen is, daardoor dikwijls geheel verstikt 

 zoude worden , wanneer men zich niet bevlijtigde , dat 

 voortekomen. Onder opgaande en reeds volwassen boo- 

 men rigt deze plant minder schade aan , en geeft , wan- 

 neer zij in vollen bloei staat ^ door hare helder witte 

 bloempjes, door het levendig groen der bladen bevallig 

 afgewisseld, aan het geheel een niet onaardig aanzien. 



Zoo als GMELIN ons verzekert, maakt men in Kam- 

 sckatka van de wilde Kervel , als eene gewone spijs , 

 gebruik. — Of het vee de plant eet, hierover zyn de 

 schrijvers het onderling niet eens; eenige hebben haar 

 als een aangenaam en onschadelijk voeder voor het vee 

 aanbevolen , zoo zegt erdelti dat de bladen door al 

 het vee met gi'aagte gegeten worden ; 3Iattuschka echter 

 meende dat geen vee dit gewas aanraakt, uitgenomen 

 de ezels die er bijzonder op gesteld schijnen te zijn. 

 Andere zijn van gevoelen , dat het rundvee deze plant 

 niet gebruiken kan zonder daarop een nadeelig gevolg 

 te ondervinden , doch dat paarden dezelve zeer gaarne 

 en zonder letsel eten ; nebbiex is van oordeel , dat het 

 gebruik van Pijjpkruid bij het vee eene ontsteking in 

 den slokdarm kan veroorzaken. 



Het is moeijelijk om zich voor de eene of andere 

 stelling te verklaren , en zoo lang als eigen proefnemin- 

 gen mij de waarheid niet geleerd hebben , wil ik der- 

 halve liever mijne onwetenheid belijden , dan het gebruik 

 van deze plant als veevoeder aanraden of afkeuren , en 

 vergenoeg mij voor het oogenbük met de gedachte^ (ïat 



10^ 



