150 



De tamme Kervel van wilde op het eerste gezigl 

 gemakkelijk te onderscheiden , is na linnaeus , door de 

 Kruidkundigen met de laatstgenoemde soort onder het- 

 zelfde geslacht gebragt geworden. Dezelve schijnt in de 

 meer zuidelijke streken van Europa te huis te behooren, 

 doch wordt thans in ons Vaderland op zoo vele onder- 

 scheidene plaatsen in het wild groeijende aangetroffen, 

 dat men er het burgerregt niet meer aan betwisten 

 mag. {") 



Men rangschikt de kervel , zoo als bekend is , onder 

 de keukengewassen , en legt zich vooral in Noord-Hol- 

 land op de teelt daarvan toe ; in den omtrek der stad 

 Utrecht wordt ook hier en daar kervel gezaaid, en om- 

 dat zulks daar meestal geschiedt om er zaad van te 

 winnen, wordt men in den voorzomer door het gezigt 

 van een stuk lands , met de sneeuwwitte bloemen der 

 kervel geheel bedekt , niet zelden zeer aangenaam verrast. 



Gewoonlijk geschiedt het zaaijen in den herfst, eenigen 

 tijd nadat het zaad goed rijp is geworden; anders ook wel 

 vroeg in het voorjaar. Goed losgemaakte, wel bewerkte, 

 krachtige, niet te drooge, kleijige of gemengde gronden, 

 zijn hiertoe het meest geschikt, en alhoewel deze plant 

 in het open veld zeer goed voorkomt , schijnt echter eene 

 eenigzins beschaduwde plaats haar niet ongevallig te zijn, 

 en wil men de kervel zaaijen om zich daarvan tot da- 

 gelijks gebruik te bedienen , dan zoude ik om een te 

 spoedig doorschieten te voorkomen , zelfs eene eenigzins 

 beschaduwde , of ten minste niet zeer zonnige plaats ver- 

 kiezen. — Tot dit einde wordt dezelve in het voorjaar ge- 



(*) Ik wil evenwel hiermede niet beweren , dat deze plant , om 

 zoo te zeggen , een echt Vaderlander is ; ook nog eenige andere gewas- 

 sen, in de Flora van ons land opgenomen, vermeen ik met dien 

 naam niet te mogen bestempelen. 



