177 



Trillen uitsluiten te minder omdat men er toch nog iets 

 goeds van gezegd heeft, en ik mij oYertuigd houd, dat 

 er in de levende jN'atuur niets gevonden wordt , dat niet 

 aan een of ander oogmerk beantwoordt, en onze opmer- 

 king niet zoude waardig zijn. Of zoude het zonder reden 

 zijn , dat dit gras in éénen zomer deszelfs bloemen en 

 rijpe zaden voortbrengt , en dan wegsterft , terwijl andere 

 soorten eenen korteren of langeren levensduur ontvingen? 

 Mag het onze aandacht ontgaan , dat het zoo menigvuldig 

 op steenachtige , ruwe plaatsen groeit , maar niet midden 

 in de goede weilanden, tenzij het hier of daar eene 

 steenachtige plek mogt aantreffen ? Dikwijls zal iemand , 

 die gewoon is op alles achttegeven , dergelijke vragen 

 kunnen doen, en ondervinden dat derzelver beantwoor- 

 ding niet altijd even gemakkelijk is ; wel kan men daar- 

 toe onderstellingen maken , die naderhand aan een naauw- 

 keuriger onderzoek en voortgezette waarnemingen getoetst, 

 dikwijls tot allerbelangrijkste ontdekkingen aanleiding ge- 

 ven , maar nimmer moest men een ding of eene zaak 

 gering achten , omdat men tot nog toe niet geslaagd is , 

 het wezenlijk nut of de bedoeling daarvan intezien. Doch 

 dit behoort in zooverre niet hier ter plaatse , waar men 

 het dadehjk gekende nut of nadeel van iets verlangt 

 voorgesteld te zien. 



EfiDELTI en hochstetter getuigen beide dat schapen , 

 geiten en paarden dit gras gaarne eten ; het rundvee laat 

 het onaangeroerd staan, en schijnt te vreezen, dat het 

 door deszelfs lange , scherpe naalden zal gekwetst worden. 

 In Engeland, waar de grond over het algemeen meer 

 kalkachtig is, wordt de Mui%engarst nog meer dan bij 

 ons aangetroffen; men kan dit vermoeden uit hetgeen 

 LOUDOX medegedeeld heeft . wanneer hij namelijk ver- 

 haalt , dat dit gras wegens deszelfs scherpte zoo nadeelig 

 ' • 12 



