1t 



190 



niet waard zoude zijn de proef eens Ie nemen, in hoe- 

 verre men er wezenlijk zijn voordeel bij zoude kunnen 

 vinden , om de Karioei als voedergewas te teelen , en 

 derzelver wortels aan het vee te geven. Mogt een of 

 ander veehouder dit eens onderzoeken , en betonden wor- 

 den , dat deze plant waardig was om even als de roode 

 en witte Peen in het groot aangebouwd te worden , dan 

 zoude ik mij, mogt ik zoo iets beleven, meer dan dub- 

 bel gelukkig achten , want ik geloof dat het de grootste 

 belooning is, wanneer men het w^erkelijk nut zijns arbeids 

 mag aanschouwen. 



Of zouden wij van dit natuur-geschenk , niet zoowel 

 als andere volken nog meer piartij kunnen trekken, al is 

 het dan niet dat wij zoovele Brandewijn-stokerijen heb- 

 ben, in welker nabijheid naar het oordeel van iHAëR 

 deze teelt het meeste voordeel kan aanbrengen. Mij 

 dunkt, dat proefnemingen hierop het meest voldoend ant- 

 woord kunnen geven. 



Aangaande den aanbouw van dit gewas leert THAëR , 

 dat hetzelve eenen goeden, krachtigen gemengden grond 

 vordert, dien men even als voor andere wortelgewassen 

 moet bearbeiden. Sommige zaaijen de Karwei eerst op 

 bedden en verplanten dezelve naderhand op rijen , met 

 kool, bieten enz., om elkander; deze vruchten worden eeni- 

 ge keeren behakt , en bij de inzameling daarvan laat men 

 de Karwei i omdat het eene tvreejarige plant is, staan, 

 om in het volgend jaar , na van tijd tot tijd weder be- 

 hoorlijk behakt geweest te zijn, als het zaad bijna rijp 

 is, gesneden of uitgetrokken te worden. Anderen zaaijen 

 de Karwei onmiddellijk op het land waar zij blijven 

 moet, en brengen dan tegen den herfst of in het voorjaar 

 mest daarover. Op beiderlei wijze geschiedt dit echter 

 om het zaad dezer plant te winnen , waarom de schrij- 



