200 



De Boekweit wordt in zand- veen- en heigronden ge- 

 bouwd, tegenwoordig ook al op kleigronden. In den afgeloo- 

 pen zomer (1836) , heb ik hier en daar in het Stichtsche 

 eenige stukken K lei-Boekweit gezien, doch het kwam mij 

 Toor , dat dezelve ganschelijk niet best stond , ten minste 

 voor die van den bergkant ver moest onderdoen ; op het 

 een meer op het ander minder , doch op alle die boek- 

 weitlanden groeide het onkruid boven alles uit, en in 

 sommige derzelve, waren op eenigen afstand de boek- 

 weitplanten naauwelijks zigtbaar. Welk voordeel de 

 boeren hiervan zullen gehad hebben laat zich beseffen ; 

 misschien was die Boekweit gezaaid , om als voeder 

 aan het vee te geven, dewijl deze plant op de klei wel 

 eene ligtere korrel maar veel zwaarder stroo geeft? Hoe 

 dit zij , ik heb geene gelegenheid gehad hieromtrent eeni- 

 gerlei navraag te doen , maar genoeg gezien , om van de 

 gepastheid der boekweitteelt op kleigronden , een niet 

 zeer gunstig denkbeeld te hebben. Op afgebrande veen- 

 gronden gelukt dezelve bijzonder wel, en al levert een 

 eerste gewas op deze plaatsen nog maar veevoeder op , 

 is de later daarop geteelde Boekweit dikwijls veel waard 

 en hoog in prijs. Hoe gaarne zoude ik zien , dat 

 dit dan ook eens op de dusgenoemde B laauw landen , 

 welke in de nabijheid onzer veenplassen aangetrofien wor- 

 den, beproefd werd (*). 



(*) Het zij mij toegestaan, den Latinist ter dezer plaatse aan het 

 bekende van yirgiliüs te herinneren : 



Nee nuUa interea est inaratae gratia terrae, 

 Saepe etiam steriles incendere profoil agres 

 Atque levem stipulam crepitantibus urere flammis. 



Georg. L. I. vs. 83. sqq. 



En betreffende den door sommigen nog betwisten oorsprong en 



