259 



II, t. 58. LeePiS. t. 9. fig. 4. Metzger. t. 15. Schreb. 1. 15. 



GroeipL Hier en daar tusschen de gewone haver, 

 rogge en gerst, en op woeste ianden bij Leiden, 'sGra* 

 venhage , Utreclit en elders. 



Bloeit. Jüiij , Augustus. 



Waar deze plant zich eens vertoont ^ zal zij zich spoe- 

 dig verspreiden en allengskeiis den grond zoodanig uit- 

 putten , dat het koren of andere gewassen , waartusschen 

 dezelve zich bevindt , zeer armoedig voortkomen , en bij 

 den oogst de duidelijkste bewijzen geven , dat de Oot 

 voor hen een zeer verderfelijke nabuur is. LiNjNTAEüs 

 heeft daarom deze plant met den naam van een verfoei- 

 jelijk gras bestempeld , en daarvan aangeteekend , dat 

 hetzelve, wanneer het eenmaal in een land wortel heeft 

 geschoten , bijna niet weêr te verdelgen is , omdat het 

 zaad ligtelijk uitvalt, en de opslag daarvan het koren 

 doet verstikken. Yolgens menigvuldige waarnemingen 

 echter, nioet men dit zoo verstaan , dat het uitgevallen 

 zaad eerst voor een tweede en voor volgende gewassen 

 nadeelig is, want de opslag daarvan komt eerst in het 

 volgend voorjaar te voorschijn, en dan nog maar voor 

 een gedeelte , terwijl een grooter gedeelte voor alsnog 

 dood in den grond blijvende liggen , eerst in vervolg van 

 tijd ontkiemt. Ponse namelijk beweert, dat het zaad 

 van de wilde Haver gedurende 30 jaren het vermogen 

 om te groeijen niet verliest, en misschien wel honderd 

 jaren goed kan blijven. In dit verderfelijk onkruid , zegt 

 dezelfde , zijn alle schadelijke eigenschappen vereenigd , 

 "want het groeit in alle soorten van grond , en brengt 

 zelfs in de schraalste nog eene menigte van zaad voort. 

 Het land wordt door dit onkruid meer dan door eenig 

 ander verarmd , het laat zich door de granen niet drukken 

 en is allermoeijehjkst uitteroeijen. Hierbij komt, dat 



17 * 



