300 



den Toet bolvormig verdikte, éénknoopige, regtslandige , 

 stijve , gestreepte halmen , bereiken de hoogte va 1 — 2 

 voeten. De Diaden lijnyormig , toegespitst , gegroefd , 

 stevig, op de bovenste oppervlakte dikwijls met enkele 

 haren bezet, met gestreepte, onbehaarde bladscheeden. 

 De pluim meer of minder zamengetrokken, somtijds 

 openstaande , gelijkvormig , met zamengedrukt-hoekige 

 takjes. De bloempakjes opgerigt, gewoonlijk 2-bloemig 

 met een daartusschen geplaatst, gesteeld bloembeginsel. 

 De kafblaadjes spits, één-nervig, ongelijk, kleiner dan 

 de kraakbeenachtige, kegelvormige bloempjes. Het zaad 

 langwerpig-eirond , glanzend , door de bloemkroon bedekt. 



Afbeeld, Dan. 239. Engl. 750. Host. II. 8. 

 Knapp. t. 40. Leers. t. 4. flg. 7. 



Qroeipl. Algemeen in veenachtige weilanden, ook 

 in de bosschen , op hooge gronden , voornamelijk onder 

 sparreboomen. 



Bloeit. Julij, Augustus. 2P 



Behalve uit de opgegevene kenteekenen, is dit gras van 

 alle andere soorten gemakkelijk daaraan te onderschei- 

 den , dat het slechts eenen halmknoop maakt ; zeer zel- 

 den vindt men er twee knoopen aan. Ook valt het 

 wegens de blaauwe of purperblaauwe kleur van deszelfs 

 bloempluim dadelijk in het oog. 



Gmelin zegt dat deze plant om hare hardheid geen 

 goed veevoeder oplevert, doch dat men dezelve als stroo 

 gebruiken kan. Insgelijks wordt door nebbien het blaau- 

 we Pai elgras , zoowei als de overige soorten van dit 

 geslacht, als voedergewas geheel ongeschikt geoordeeld, 

 doordien het weinig voedzaam zoude zijn en ook niet 

 veel oplevert. Mattüschka heeft er van aangeteekend 

 dat het door paarden, schapen en geiten gegeten wordt. 

 HochsTETTER beschouwt het als een in het algemeen 



