301 



goed voedergewas, en traütmann heeft zelfs aangeraden 

 dat men het in veenachtige landen moest zaaijen. 



Toen ik in den verleden zomer, om mij zeiven van 

 de opgevatte meening dat dit gras voor het vee niet veel 

 waarde kon hebben te overtuigen, dezen en genen land- 

 man , in eene veenstreek waar ik behalve dit gras en 

 het nederliggend Kelkgras (Festiica decumhens , L.) 

 bijna geen ander ontdekte, ondervroeg, ontving ik ge- 

 heel anders dan ik verwacht had ten antwoord : dat ik 

 mij daarin zeer bedroog, want dat het hooi, dat men 

 hier van zulke landen won, het vee niet alleen goed 

 scheen te smaken , maar ook , dat het daarvan veel melk 

 gaf; doch dat er veel aan gelegen was op welke manier 

 dit hooi binnenkomt en hoe het behandeld wordt. Zon- 

 der nu hieruit te kunnen opmaken , dat dit alleenlijk 

 voor het Parelgras moet gelden, mag men toch be- 

 sluiten dat dit er grootelij ks deel aan heeft, omdat het 

 hier zoo menigvuldig groeit. {^) Die schrijvers derhalve 

 welke dit gras voor beestenvoeder goedgekeurd hebben, 

 komen mij voor, het meest naar de best ieerende onder- 

 vinding gesproken te hebben. Het spreekt toch van zelf 

 dat men plaatselijke gelegenheden , den aard van grond , 

 enz. nimmer uit het oog moet verliezen, wanneer men 

 de eigenschappen van eene plant naar vereischte wil be- 

 oordeelen ; zoo zoude het immers , om met een gras 

 dat ook in ons land in het groot gezaaid wordt, eene 

 vergelijking te maken, eenen ongunstigen uitslag geven, 

 wanneer men zich met hetzelfde oogmerk , van het 

 blaauwe Parelgras , in plaats van het Raygras bedien- 

 de, (f) Eenige schrijvers hebben waarlijk niet genoeg 



(*) Van hier is misschien de benaming van Blaauwland ontstaan, 

 (t) Zie No. V. pag. 15. 



