307 



borist, die met deze planten op hunne standplaats zelve 

 te aanschouwen, zich gedurende eenige oogenblikken zoo 

 aangenaam bezig hield , en zich daarbij zoo geheel vrij en 

 rustig gevoelde , voorzeker meer dan tevreden , ja , met 

 den gevonden rijken buit zeer verheugd huiswaarts doen 

 keeren. 



Moeijelijk kan men zich tegelijk hierbij voorstellen 

 dat deze Narthecium , die voor ons zooveel bekoorlijks 

 heeft , voor het vee zulke nadeelige eigenschappen in zich 

 verborgen houdt, als daaraan door eenigen toegeschreven 

 zijn geworden. Men heeft immers beweerd dat zij den 

 bijnaam van ossifragum ontving, omdat zij het vermo- 

 gen zoude bezitten om de beenen van het vee dat haar 

 gegeten had, niet alleen zwak en krachteloos, maar ook 

 zeer ligt breekbaar te maken. 



Zoo heerschte er vóór anderhalve eeuw in het Bran* 

 denburgsche en in het hertogdom Maagdenburg , reeds 

 sedert eenige jaren eene vee-ziekte, waarbij beenbreuk 

 een hoofdverschijnsel was. Eenigen geloofden zekerlijk 

 dat deze plant , toen vrij algemeen onder den naam van 

 Ossifrage de Norvége bekend {^) , de oorzaak was dat 

 het vee zoodanig vermagerde, dat de ruggegraad begon 

 mttesteken , en zelfs wel midden doorbrak , waardoor het 

 gaan natuurlijk belet werd. Hoe deze Narthecium dit 

 bewerkte werd van dezen zóó, van genen weder an- 

 ders begrepen , of liever op de zonderlingste wijzen 

 verklaard : simon fauli was van oordeel dat er in de 

 gronden waar deze plant groeit, kwikzilver of lood aan- 

 wezig is; anderen verwierpen dit gevoelen ganschelijk, 



(*) Jacob FA.BRIGIUS, üjfarls van den Zvreedschen koning chhistiaan , 

 zoude dezelve in 1641 het eerst uit Koomegen mede getragt he])ben. 

 Zie Epiietn, Nat. Cur, Zfec I. A. 1. p. 1C9 



20 " 



