333 



zamelen , zoo als hölty zingt : 



Sicheln schallen 

 Aehren fallen 

 Unter sichelschall j 

 Auf den Madchenhiiten 

 Zittern blaue blüthen ; 

 Freud' ist überall. 



Maar ongaarne zeg ik het , dat deze zelfde plant , wel» 

 ke waarlijk het sieraad der korenvelden is , die door het 

 onnabootsbare blaauw van hare bloemen , met het goud- 

 geel der rijpende korenaren , voor het gezigt zulk een 

 bekoorlijk geheel daarstelt, evenwel door anderen slechts 

 als onkruid aangezien , en als zoodanig uitgetrokken en 

 weggeworpen wordt, zonder dat zij voor het minst door 

 het schoon van deze plant getroffen woorden , of daarbij 

 denken , of dezelve toch waarlijk wel als geheel nutteloos 

 mag beschouwd worden. Ik zoude nogtans dwaasselijk 

 handelen wanneer ik begeerde , dat de landman deze 

 bloemen om hare bevalligheid ongemoeid tusschen zijn 

 koren liet opgroeijen, want inderdaad kunnen dezelve 

 zich zoo sterk vermenigvuldigen , dat hij wel doet met 

 het voorbeeld van den Zeeuwschen boer te volgen , die 

 door zorgvuldig wieden , zijne veldgewassen altijd schoon 

 tracht te houden , en deze van de Korenbloem bevrijdt 

 even als van alle andere planten , die op zich zeiven 

 schoon en nuttig mogen zijn , doch , de plaats van het 

 graan innemende, onkruid mogen heeten. Moge echter 

 door hem en in het algemeen , de beteekenis van dit 

 - woord zoo verstaan worden , als de naauwkeurige Na- 

 tuurdichter DE PERPONCHER daaraan geeft , wanneer hij ^ 

 van het wieden sprekende , onder anderen zegt : 



Nu vallen korenbloem en klapperroos , 

 En 't eindeloos getal van wilde kruiden , 



