395 



^an de oevers van meren en rivieren, aan slool- en 

 grachtkanten en om de weilanden , spoedig en welig op ; 

 hierom, en omdat de gewone Wilcj vooral bij alle wis« 

 selvaliigheden van het weer zijne kruin opgerigt houdt 5 

 terwijl ander geboomte door stormen wordt nedergebo- 

 gen , heeft men aan dezen wel eens den naam van Eu" 

 ropeschen Palmboom gegeven. Het voortplanten van 

 denzelven geschiedt gewoonlijk door potelingen van 8 — -10 

 voet hoogte , en 4 — 6 duim dikte : men neemt hiertoe 

 takken van Knotwilgen ^ in den winter worden deze af- 

 gehakt, en met den voet in het water gezet, totdat men 

 in den tijd, waarop de Wilgen in werking komen, de- 

 zelve tot de gezegde grootte inkort, het ondereinde aan- 

 punt en ze nu ter diepte van 2 — 2J voet , in de hiertoe 

 vooraf gegraven gaten steekt. Anderen maken het bene- 

 deneinde niet puntig, bewerende dat het beter is dit 

 glad aftesnijden , en de poters 3 voet diep in den grond 

 te zetten. Altijd behoort de aarde rondom dezelve goed 

 aangestampt te worden , en heeft men zorg te dragen, dat 

 men den bast niet kwetst. Meestal wordt de witte fVilg 

 laag, dat is, als Knot^ of Knoot^ en als Kniewilg ge- 

 houden , op deze wijze geeft hij het meeste voordeel. Om 

 dit te bewerkstelligen, worden de zijscheuten gedurig 

 weggenomen, en de potelingen na verloop van 4 — 5 ja- 

 ren op de hoogte van 2 — 6— -8 voeten afgekapt; het 

 eerste heeft plaats op lage, het andere op vastere en 

 hoogere gronden. In het 3*^° jaar en vervolgens om de 

 4 — 6 — 8 jaren worden de takken afgehakt, en hiervan 

 tot velerlei einden gebruik gemaakt. Sommigen hebben 

 de gewoonte, om bij het planten van dezen boom, 2 of 

 3 takjes op de poters te laten staan, om daardoor eene 

 groolere kruin te verkrijgen, dit wordt door anderen 

 volstrekt afgekeurd, omdat zij meenen opgemerkt te 



i 



i 



