496 



in die dagen niet vreemd was. C^) Dat de Malva , 

 waarvan deze schrijvers meiding maken, en waarvan de 

 jonge bladen bij de Romeinen een geliefd moeskruid uit- 

 maakten, de Malva rotimdifolia L. was, mogen wij 

 op gezag van sprengel aannemen ; lm heeft dit mede 

 genoegzaam aangetoond , doch met nog eenige andere 

 schrijvers meent deze , dat tot hetzelfde oogmerk ook van 

 3Ialva sylvestris gebruik gemaakt werd , alsmede van 

 3Ialva crispa , welke plant in vele moestuinen nog ge- 

 kweekt wordt , en onder den naam van JDesserthladen 

 aangeduid kan worden. Murray tusschen Malva rotun^ 

 difolia en J/. iylveshis , uit een artsenijkundig oogpunt 

 beschouwd, geen onderscheid makende, verhaalt mede, 

 dat het kruidachtig gedeelte bij de Ouden als spijs ge- 

 bruikt werd , en dat bij de Chinezen de gewoonte be- 

 staat , om de bladen van in tuinen gekweekte Malva , 

 met vet of olie, even als salade of anders als spinazie 

 toebereid , te eten. ) 



Voor de geneeskunst zijn beide soorten van gelijke nut- 

 tigheid, evenwel is eerstgenoemde en boven beschrevene 

 slechts in onze Nederlandsche apotheek opgenomen, wor- 

 dende derzelver bladen en bloemen, voornamelijk tot uit- 

 wendig gebruik, bijna dagelijks gebezigd. 



Wij zien derhalve dat de rondbladige Malowe eene 



(*) Cicero, Epist. Libr. VII. Epist. 26: yi ego qui me ostreis 

 et muraenis facïle abstitielam, a heta etiam et malva deeeptus 

 sum/' En hobatius Carmiii* Libr. I. Ode XXXI. vs. 15: 



» Me pascun t olivae , 

 Me cichoreaj levesque malvae" 



(•f) Malva sylvestris op het eiland Cyprus en om Athene zeer 

 algemeen zijnde, wordt daar thans nog gekookt gegeten. — Waipoie, 

 Mem, enz. p. 245. Malva crispa wordt in Engeland reeds gecuiti • 

 veerd. ERDMi-ifir , t. a. p. Bd. V. p. 72. 



