507 



zal misschien de gewone zijn. C^) Gewoonlijk worden 

 zij alléén gezaaid , en dikwijls in eene zomervaag j zeer 

 goed komen zij na aardappelen , rogge , tarwe , of na 

 gerst , en behoeven dan geene nieuwe bemesting ; zelfs 

 worden zij elders wel onder de vroege gerst gezaaid. 

 ScHWERZ raadt aan dezelve in het voorjaar iets vroeger 

 dan de erwten te zaaijen , ofschoon het somtijds veel vroe- 

 ger geschiedt, doch men behoort er bedacht op te zijn , 

 dat. zij nog eerder van de vorst getroffen worden , dan 

 de erwten. Bij de Stichtschen heerscht over het alge- 

 meen het gebruik , dezelve uit de hand te zaaijen ; de 

 manier om dezelve op rijen te telen , is daar niet in 

 zwang, met wieden, behakken of schoffelen houdt men 

 zich dus niet op , alhoewel het eerste toch zeer wel ver- 

 rigt zoude kunnen worden; maar op den behoorlijken 

 tijd en op gepaste wijze aan den grond toevertrouwd, 

 en goed te veld staande, wacht men onder het waarne- 

 men van andere landelijke bezigheden, den tijd af waar- 

 op zij afgemaaid en binnen gehaald moeten worden, 

 waarbij het oogmerk waartoe zij gebouwd worden, na-^ 

 tuurlijk eenig verschil te weeg brengt. 



De Linzen bevatten van alle peulvruchten de meeste 

 groeijend-dierlijke zelfstandigheid , en zijn hierdoor zeer 

 voedzaam. Eoor velen worden zij aangenaam van smaak 

 gehouden, doch er behoort eene vrij goede maag toe, 

 om dezelve wel te verteren. Van de vroegste tijden af 

 schijnen zij desniettegenstaande als spijs voor den mensch 

 bekend geweest te zijn ; men denke slechts aan het kook- 

 sel, dat JACOB tot zulk eenen duren prijs aan zijnen 

 broeder afstond ; dit toch wordt in den Bijbel, Linzen^ 

 kooksel genoemd , terwijl wij aldaar op meer plaatsen 



(•) Zie Vriend des Vaderl., D. IX. p. 809. 



