590 



wel voornamelijk toekomt, slechts op enkele plaatsen 

 gevonden wordt. Deze laatste, welke eigenlijk de soort 

 is, die eertijds in de geneeskunst gebruikt werd , en waar- 

 van het zaad in de apotheken onder de benaming van 

 Milium Solis bekend was , (*) (dragende de plant welke 

 deze voortbrengt, in onderscheiding van de andere soort 

 van Paarlkruid ^ den naam Lithospermum officinale 

 vond ik aan den kant van den straatweg van Haarlem 

 naar Z andvoort ^ op de hoogte van het hek van Bent'- 

 veld, en zag dezelve in dezen zomer (1838), ook in 

 het Land van Axel, doch zeldzaam* 



Het ruw%adig Paarlkruid bevat eene roode zelfstan- 

 digheid , die voornamelijk in deszeifs wortel gelegen is , 

 en tot verwstoffe zoude kunnen aangewend worden. Van 

 hier dat de boerenmeisjes bij eenige Noordsche volken de 

 gewoonte hebben, bijsonderlijk op ion* en feestdagen, 

 haar aangezigt met het uitgeperste sap van deze plant te 

 wrijven ; en dat dit kruid bij de Duitschers ook wel 

 Baurenschminke geheeten wordt. Linnaeüs werd dit 

 op deszeifs reizen door Lapland meermalen gewaar : de 

 meisjes maakten van den verschen wortel , zachtelijk in 

 water opgekookt , gebruik , zoo als dit elders door deze 

 en gene van blanketsel gedaan wordt ) zoo weten de 

 vrijsters van dat land, op haar niet zeer bevallig, roet- 

 achtig gelaat , dat nu en dan , wil men gelooven , dat 

 LiNNAEüS dit in ernst zegt, om het niet geheel aan een 

 schoonheidroovend ongedierte ten prooi te laten, met 

 teer en melk bestreken wordt, nog eenig rood te doen 

 prijkenj of eenen kunstigen, zooveel mogelijk bekoorlij- 

 ken blos voorttebrengen. 



[*) RuTTT, Mat. med. p. 293. Daleüs , Pharmacol. p. 151 

 Choïïel, Plant, usuell. Tome I. p, 310. Müerat, Af parat. Vol. II 

 p. 98. Sghwengke , In^ en üiil. Gewass. p. 37. 



