658 



gesteld heeft (*) , verzekert , dat de wortel van den blaar^ 

 trekkenden Ranonkel zacht van aard is, dit door den- 

 zelven te koken nog meer tvordt, en dat men dien, op 

 veschillende wijzen toebereid , zonder vrees eten kan. 

 Gelijk ik reeds elders aangemerkt heb : er zijn planten 

 vyelke in den eenen tijd ran het jaar gegeten kunnen 

 worden, en in eenen anderen tijd dit niet kunnen, zon- 

 der aan de gezondheid zeer veel nadeel toetebrengen , of 

 zelfs den dood te veroorzaken. Bij sommige gewassen , 

 en zoo ook bij dezen Ranonkel ^ bezit het kruidachtige 

 gedeelte gedurende zekeren tijd wezenlijk giftige hoeda- 

 nigheden , zonder dat derzelver wortels daarin deelen , 

 en omgekeerd zijn in eenen anderen leeftijd de wortels 

 van die zelfde planten zeer giftig, zonder dat dit in de 

 steng en bladen te bespeuren is. Daarenboven in aan- 

 merking nemende, dat het vergif van Ranunculus Sce» 

 leratus van eenen vlugtigen aard is, kan het geredelijk 

 verklaard worden , dat deze plant hare kwade eigenschap- 

 pen verliest , wanneer zij in eenen open pot , of in eenen 

 niet toegedekten ketel gekookt wordt ; alsmede , dat de- 

 zelve onschadelijk is, wanneer zij lang heeft liggen te 

 droogen. Alzoo besluit ik , dat zoowel de getuigenis 

 van SCHARFF, als die van krapf geloof verdient , en 

 dat het gemelde gevoelen van laatstgenoemden , de waar- 

 schuwing die in het verhaal van scharff opgesloten 

 ligt, geenszins noodeloos maakt. Men behoeft dus ook 

 niet te veronderstellen , dat loüdon ons eene onwaar- 

 heid voorhoudt, wanneer hij verhaalt, dat de schaap- 

 herders in Engeland en in Schotland, deze plant som- 

 tijds als een moeskruid gebruiken ; en dat dezelve onder 



(*) Caroi. kbapf, Experim, de Ranunculorum nonnullor, rc«e- 

 nata quaUtate , horumque externo et interno usu, Vinêoh. 1766. 



