— 60 — 



ticis aliquanto latior. Geterum similis videtur illi Suis vulgaris. 

 Insigne characteristicum tamen observatur hic; scilicet duae ex- 

 crescentiae nudae: quae prope se invicem in media parte spatii, 

 quod inter rostrum atque oculos est, positae sunt. 



Dentes canini tam in maxilla inferiore^ quam superiore ex- 

 terne conspiciuntur, et sursum versus curvati sunt; iis tamen non 

 singularis est magnitudo. 



Setae sunt in dorso longissimae^ ac differunt colore tantum 

 ab illis capitis; nigris intermixtis. Ad corporis latera observatur 

 mixtura coloris rubri et nigro-brunnei ; qui pedes versus saturatior 

 evadit. 



Cauda^ uti in plerisque locum habet, ad apicem nigro penicillo 

 instruitur. 



Color universe videtur quibusdam aberrationibus obnoxius, et 

 tunc plerumque ad formam fusciorem vergere. 



Si haec insignia, quae diximus, rite teneantur, non dubium 

 est^ quin facile hoc animal internoscatur. 



Denique sedes ipsius sunt regiones sylvestres Coloniae; vide- 

 tur tamen magis in partibus Orientalibus inveniri. 



Genus PHACOCHERUS. fr. guv. 

 Species PH. AETHIOPICUS. 



Fr. cuv. Sur les Phacocliaeres in Mem. du Mus. VIII, 



p. 447. Tab. 23. Fig. a, h. (cran.) 

 A})er Aethiopicus , PALii. Misc. p. 16. Tab. 2. Spec. II. 



p. 3. T. 1. 



Thunb. in Mem. de VAcad. de Petersh. III, p. 32, 



Hoc animal^ cujus nobis pallas in Opere citato, accuratam, 

 qualis ejus erat consuetudo^ dedit descriptionem^ maximi est mo- 

 menti. 



Singularis capitis forma et dentium longitudo est: facile ergo 

 hinc efficitur, ut a proxime antecedentibus distinguatur. 



Mediocris quum universe sit magnitudinis , apparet corpus pau- 

 lulo esse coarctius, quam illud suum larvatorum, excelsiusque pe- 

 dibus anticis. 



