222 TwINII.GMANKiCE HEESTERS. 



III. van het Loof en de Geftake , als van de Bloem- 

 Artoz£i~ evi Yfygtmaakcnde deelen vergelykt, en aan- 

 p < i : D merkt, dat de Bloemblaadjes zeer flap en teder 

 stok. zyn f waar yan het getal dikwils meer en van 

 r«iwy. zes tot den ^ doch doorgaans vyf is, in deezc 

 V ' gt ' Soort , zynde het getal der Meeldraadjes om- 

 trent anderhalf honderd* Van de Stylen en 

 Vrugtbeginzels komen doorgaans tot veertig of 

 vyftig in ieder Bloem voor, doch waar van het 

 derde deel, op 't hoogfte, tot Besfen of Kor- 

 rels voldraagt , zynde derzelver Stoel rondach» 

 tig, niet picramidaal gelyk in de Eraamboo- 

 zen. De Bladen zyn digt aan den Wortel 

 meest vyfvinnig , naar boven toe drievinnig, 

 en aan den top komen fomtyds enkelde vooi 

 De grootften , zegt hy , hebben de Rib ge 

 doomd, de kleinften fomtyds ongedoornd. fo 

 zeer drooge Gronden vindt men de enden der 

 Takken , de Bloemfteelen en Bladen , met eene 

 gryze Wolligheid bekleed. By den oirfproög 

 van ieder Bladfteel zyn twee Stoppeltjes. 

 vetter de Grond is , hoe zwaarder getrost & 

 Bloemen en Vrugten voorkomen. De Stengen 

 of Hoofdtakken leggen , in het wild groeijende 

 Gewas, altyd neder of kruipen langs den Grond, 

 doch de kleine , jonge Takken verheffen z>S 

 opwaards. Behalve de Verfcheidenheid die wit- 

 te Vrusten draagt, en die met dubbelde wit- 

 te Bloemen , als iets raars in de Tuinen g c ' 

 houden wordende, heeft zyn Ed. ook een * 1 



