61 



! dan vormende mos in de polten, het doorboren der jonge 

 spruiten niet weinig tegenwerken ; heeft de uitzaai- 

 jing plaats gehad , dan strooije men met eene bijzon- 

 dere fijne zeef eenig wit zand daarover uit, evenwel 

 !• slechts zoo veel als noodig is om dit zaad te bedekken, 

 I waarna men den grond dient te bevochtigen , en zoo 

 I; lang \ochtig houden tot dat de teedere plantjes opko- 

 men, dat evenwel zeer onregelmatig plaatsheeft, naar- 

 |) dien sommige binnen eene maand tijds ontspruiten, 

 i andere daarentegen wel een jaar en meer behoeven. Het 

 i bedekken van het zaad met mos , moet derhalve om ver- 

 j schillende redenen steeds afgekeurd worden. 

 I Over het algemeen mag men de navolgende wijze , als 

 I goed aan het doel beantwoordende aanbevelen. Men zaaije 

 1 de zaden in de leute, op eene wijze zoo als wij opge- 

 geven hebben, plaatse de potten op eene koele bescha- 

 j duwde plaats, tegen den regen beschut, doch het vrije 

 genot van den luchtstroom hebbende. Zoo men slechts 

 weinige potten heeft, dan is onder een dekglas in de 

 hoeken opgeligt , en tegen eene noordelijke muur eene 

 geschikte plaats. Eene andere behandeling en die bij de 

 I gevoeligste soorten voorzeker beter aan het oogmerk zal 

 voldoen is; dat men de potten na bezaaid te zijn, en 

 die men ook in plaats van met de bovengenoemde grond 

 met fijne drooge gezifte hei-aarde zoude kunnen vul- 

 len , tot op eene diepte van tweederde der potten in 

 eenen warmen bak plaatse , en nog beter dat men als- 

 I dan de potten bovendien met afgeronde glazen overdekt, 

 I in welk geval de uitgestrooide zaden geene bedekking 

 I behoeven, die door de regelmatige vochtigheid welke 

 ' aldus wordt opgehoopt toevoer genoeg ter ontkieming 

 erlangen, wel zorg dragende dat geene te felle zonne- 

 I stralen op de bakken nederschieten en dat het jeugdige 

 I plantsoen door zoo veel mogelijk, lucht te geven, ge- 



