73 



•potten te gebruiken, of wat nog erger is, om de kluit 

 van de plant bij elke verpotting , een weinig hooger 

 li dan wel vroeger in den pot te plaatsen, waardoor ein- 

 delijk een aanzienlijk deel van de grondsoppervlakte daar 

 1 boven uit zal steken, eene verrigting welke niet alleen 

 i den groei tegenwerkt maar ook alles behalve oogelijk 

 1 heeten mag. Indien de heide toch in derzelver na- 

 tuurlijke toestand onderzocht wordt, zal men bevinden, 

 I dat het gedeelte van den stam hetwelk den kraag vormt, 

 een belanglijk deel boven de grondsoppervlakte verhe- 

 i, ven is , en waaraan het voorzeker toegeschreven moet 

 I' worden dat men op het denkbeeld gekomen is, om de 

 I' gronds oppervlakte boven de potten te doen uitkomen 

 i\ doch men bedenke dat in den natuurlijken toestand de 

 l' wortels zich daarom zoo hoog verspreiden, omdat het 

 1 gewas aan den kraag zeer gevoelig is voor den invloed 

 |i van stilstaand vocht, en in dit geval bij het diepgaan 

 |i dier wortels de plant zoude verloren gaan. Indien dus 

 ! eene poging om zich te verheffen kennelijk wordt, dan 

 ! werke men de plant niet naar boven doch neme men 

 I' daarentegen den grond in eene geringe hoeveelheid van 

 j het bovenste deel der wortels nabij den grondslag van 

 den stam weg. Inzonderheid zijn het, hoe wel dit 

 aan alle min of meer eigen is , de gemmifera en ferru- 

 1 ginea , welke zulks duidelijk genoeg doen zien. Ook het 

 gene wij in het Floricultural cabinet aangaande het 

 kweeken en verzorgen van dit gewas lezen , komt wat 

 ; den inhoud aangaat met het medegedeelde vrij wel 

 ; overeen. Evenwel vinden w^ij daarin dat men voor de 

 \ fijnere soorten zoo als de ^ar^?ïe//i , Actonia^ Massonia^ 

 aristata elegctns eene zeer zandige hei-aarde met een 

 weinig ligte tuingrond, gehakt mos, en fijne potscherven 

 bezigt , terwijl men de meer krachtvolle in eenen bodem 

 kweekt, uit gelijke deelen zandige hei-aarde en gewone 



5l 

 'i 



