51 



vervielen in eene boete van / 75 en gevangenisstraf van 

 zeven dagen ; de aanwijzers der daders zouden ontvan- 

 gen eene belooning van flO; de bouwlieden en scha- 

 penhouders waren voor de geldboete aansprakelijk voor 

 hunne herders , knechten of kinderen ; de afgebrande 

 heidevelden zouden met zigtbare heidehoopen worden 

 omgeven en mogten binnen geene vier jaren geweid 

 worden; door de plaatselijke besturen kon jaarlijks eene 

 zekere oppervlakte Ier afbranding worden aangewezen. 



Ook op het Ned. Landhuishoudkundig Congres in 1848 

 te Groningen gehouden, is dat onderwerp behandeld en 

 wel bij monde van den Heer R. A. Kerkhoven van de 

 Dedemsvaart, doch ook dat heeft niets nieuws opgelevert 

 terwijl men algemeen van gevoelen was dat men de haar- 

 rook wel als een noodzakelijk kwaad had te beschouwen. 



Onze Dichter C. Loots heeft in 1827 de veenbrand 

 bezongen beginnende zijne ontboezeming met de woor- 

 den: 



„O Spooksels, die de kolk ter woon u aangewezen, 

 „Ter kwader uur gewis voor ons zijt uitgerezen, 

 „En brengt den stikdamp , dien gij naauwlijks zijt ontvlugt 

 „In Uwe gorgels mee en blaast dien door de lucht, 

 en eindigende : 



„Een zaad dat ingeoogst, ons voedt, versterkt, verkwikt 

 „Maar niet, eer dat ik t' smaak, de slokdarm mij verstikt" 

 ten bewijze genoeg voorwaar hoe die zanger over de 

 haarrook dacht. 



Wij zullen hier in het belang dier ontginning laten 

 volgen de proeve eener ontginning van heidegrond en 

 bebouwing van denzelven zonder stalmest van den jare 

 1846 tot en met den oogst van 1849 door W. H. de 

 Heus bij Appeldoorn en in der tijd opgenomen in de 

 Berigten en Mededeelingen door het genootschap voor 

 Landbouw 8f Kruidkunde te Utrecht^ 2de dl. 1ste Afl. 



Met het voorjaar 1846, zijn de noodige bewerkin- 



