29 



• Ie leiden en te verdeelen. Hoezeer het eigenlijke vuur 

 hierbij zich slechts tot eenige duimen diepte bepaalt, 

 1 zoo doordringt de hitte den veengrond wel een' voet 

 «diep, waardoor zich eene zekere hoeveelheid kool- en 

 waterstof met zwavel en ammoniakdeelen ontwikkelen , 

 i die in de plantaardige dierlijke en zelfs delfsloffelijke 

 I zelfsstandigheden van het veen bevat zijn , bij het los 

 , worden tot dampen overgaan en als eene stinkende walm 

 zich over de omstreken verspreiden. 



Wanneer het veen afgeblakerd is, dan begint men 

 te zaaijen, en daar waar men vroeger alleen boekweit 

 zaaide , bezigt men tegenwoordig een gemengd graan , 

 hetwelk zeer voordeelige uitkomsten oplevert. Het ak- 

 kerzaad wordt zeer gemakkelijk geëgd, en te dien einde 

 maakt men gebruik van paarden , die men , om dezelve 

 legen het in stampen te beveiligen , de pooten met 

 vierkante planken , welke met ijzeren banden om de 

 hoeven worden vastgemaakt, of zoo als in Drenthe plaats 

 heeft met strooschoenen , voorziet. 



Op deze wijze kan een man met twee paarden, tien 

 morgen grond op eenen dag verwerken. De moeite die 

 men aan deze gronden besteedt, wordt rijkelijk beloond, 

 want de minder gegoede bewoners oogsten somtijds van 

 200 tot 500 en de aanzienlijker wel 1000 tot 2000 

 schepels , hetwelk bij de gewone inkomsten van hunne 

 vlijt eene tamelijke winst oplevert. 



Worden nu, zegt de Heer Doorenbos, in sommige ge- 

 westen van ons Vaderland honderd duizenden van der- 

 gelijke akkers bewerkt en bezaaid , dan duit het geen 

 twijfel of zulks is voor hen, die zich met die moeije- 

 lijken arbeid bezig houden , eene bron van welvaart en 

 zou de gedachte hieraan voor den weidenkenden vriend 

 van den meest armoedigen veenbrander niet veel van 

 het onaangename wegnemen, hetwelk uit den benevel- 



