25 



dien de verwachting op een sireelend natuurgenot , 

 deerlijk wordt te leur gesteld. 



In de eerste twintigtal jaren dezer eeuw, was men 

 het in de tijdschriften evenmin als in de zamenleving , 

 over de oorzaken dezer dampen eens , die alles in eenen 

 blaauwen nevel hulde, daar eenigen beweerden, dat 

 dezelve ontstonden door opgeloste donderbuijen en an- 

 dere van gevoelen waren, dat zij hunnen oorsprong 

 aan het afbranden van den veengrond te danken had- 

 den. Na verloop van jaren is deze rook of damp zoo 

 |[eweldig toegenomen , dat vele weerkundigen zich met 

 nasporingen hebben onledig gehouden , waardoor men 

 thans tamelijk algemeen zich verzekerd houdt, dat het 

 verbranden van veen- of broekgewas , de oorzaak van 

 deze landplaag is, die zich als een stinkende walm 

 verspreidt, hoewel het niet te ontkennen valt, dat de 

 gesteldheid van dezen rook op eene en andere plaats 

 waar de gelegenheid aan zee of dieper landwaarts in, 

 gewijzigd wordt, zoodat het verschijnsel zich niet in 

 vele landen op dezelfde wijze vertoond. Wanneer deze 

 rook zich bij ons vertoond, dan schijnt hij veel met zee- 

 dampen bezwangerd te zijn, en de eigenaardige reuk 

 van de zoogenaamde zeezoutgeest is duidelijk bij den- 

 zelven op te merken. 



Haar of ruigte noemt men de kleine heuvelachtige 

 begroeide plaatsen , en de broekige landen of op de hei- 

 gronden , die gewoonlijk worden afgebrand , waardoor 

 eenigen van den daardoor verspreiden damp den naam 

 van haarrook hebben gegeven , welke benaming vooral 

 in de Duitsche landen gebruikelijk is. 



Zoo als bekend is , strekt zich langs de kusten van 

 Noord'Duitschland , Oost-Friesland , de Nederlanden , 

 tot zelfs in Vlaanderen en Normandye eene breede veen- 

 vlakte uit, die zich op eenige plaatsen , diep landwaarts 



