jl 



I 



; GROOÏE HEIDE. 



{Erica arhorea^ Linn.) 



' De helmknopjes genaaid , de bloemkroonljes klokvor- 

 • mig onbehaard, het stijltje uitspringend , de bladeren 

 ) drievoudig ; de takjes grijswit-vlokkig. 



Onder alle soorten van heide is deze welligt de 

 hoogste waarom hij dan ook met regt den naam van 

 groote- of boomachtige heide draagt. Zij kan de hoogte 

 van twee tot twee en eene halve Ned. el bereiken, 

 heeft eene houtige, sterke stengel die zeer vele takken 

 uitschiet , met smalle blaadjes die bij vieren uit het- 

 zelfde punt ontspruiten, de kleine, witte, ruikende 

 bloempjes die in Mei ontluiken , komen aan het einde 

 der takken tusschen de bladeren voort, doch leveren 

 in ons vaderland geen zaad op. 



Zoo dezelve op eenen droogen bodem groeit kan 

 deze heide onze winterkoude wel verduren, die even- 

 wel bij eenen ongunstigen stand en in eene vochtige 

 aarde verloren gaat. Clusius vond dezelve in de woes- 

 tijnen van Portugal , tusschen Lissabon en Coimbra , 

 alsook aan den Taag , waar dezelve in November en 

 December bloeide. Men vindt ze ook volgens Gerahd in 

 de bosschen aan de zeekust van Provence en naar Com- 

 MELijN in ons vaderland in de omstreken van Harderwijk. 

 Deze heide wordt op de Veluwe het meest tot het 



