2 



dan 200 verscheidenheden , die allen zeer goed aan 

 de verwachting beantwoorden, geheel in tegenstelling 

 van Frankrijk, alwaar men toen ten tijde slechts 5 of 

 4 zeer gewone soorten kweekte. In dat rijk verhief 

 zich dit gewas eerst ten tijde van de keizerin Josephiive, 

 die de Kaapsche heideplanten onder hare bescherming 

 nam , zoodat men in 1806 meer dan 50 verscheiden- 

 heden te Malmaison aantrof. In 1807 beschreef Ie 

 Bon Jardinier^ 21 soorten en verscheidenheden, welk 

 getal in 1815 tot 150 steeg en steeds tot 1825 toe- 

 nam, als wanneer men bijna de opgegevene en aanbe- 

 volene 260 soorten en verscheidenheden van Dümont 

 DE CoüRSET verzameld had. Sedert 1825 begon even- 

 wel de smaak voor deze planten te verminderen zoo 

 zelfs dat de belangstelling daarin in 1850 bijna geheel 

 te gronde ging en op andere sierplanten werd over- 

 gebragt. Later staken de Kaapsche- heideplanten nog- 

 maals het hoofd op , ten gevolge der bloemententoon- 

 stellingen , welke hoe langs zoo meer plaats hadden , 

 en de naijver niet weinig gaande maakten, welkers in- 

 vloed ook in ons vaderland niet achter bleef. Er is 

 voorzeker geene plantenfamilie , of het mogt die der 

 Opuntiaceën zijn, welke moeijelijker naar eisch te rang- 

 schikken is, dan de heideplanten, daar noch de be- 

 vruchtigingswerktuigen , noch de bladeren , wat de 

 gedaante en het getal betreft, standvastig zijn , en ter- 

 wijl twee soorten eikanderen evenaren wat de bloem 

 aangaat , zoo verschillen zij wederom aanmerkelijk , 

 met betrekking tot het blad, zonder nog van andere 

 struikelblokken te gewagen , die eene juiste rangschik- 

 king in den weg staan. 



Salisbury die 246 soorten omschreven heeft , bragt 

 dezelve naar hunne onderlinge verwantschap tot 62 

 groepen terug. Dumont de Coürset die van 271 soor- 



