398 Proceedings of the Royal Irish Academy. 



LIBELLUS SECTJ^sTDUS. 

 Cap. I. 



1. Quantum inter terram legimus culmenque polorum 

 Esse, hie argumenta videns lunaria, cernes. 

 Postquam iam cecini lantum de sole superno, 

 Pauca canam varie de lunae cursibus imae. 



Multi adfirmantes semper currentis, ut aiant, 

 Aeris imi inter fines atque aetheris alti (7), 

 Ut subtus babeat quingentos milia dena 

 Leucarum numeros inter se et gramina terrae. 

 Eursum solis adusque yias a tramite lunae 

 Dupla ferunt fieri per calles aetheris alti. 

 Sic a sole iterum secerni sidera fixa 

 Tripliciter quantum a luna solem esse loquuntur. 

 Pythagoras primo docuit haec mente sagaci. 

 Ecce decern novies sic milia mille quaterque 

 Milleque dimidium iam leucarum unius una 

 Inter terrae orbem convexaque summa polorum. 



2. Cum binae leucae non sint nisi milia trina, 

 Quas leucas dixi quot sunt per milia cerne. 

 Interea, ut lapidis consummunt milia signa, 

 Sic ilia in vacuis spaciis volo fingere celsis, 

 Planior ut numerus sit quam milia dicam. 

 Milia quot fuerint signa enumerabo tot esse ; 

 Quot quisquis rideat discernens omnia signa, 

 Ut facile agnoscens spectet tot milia multa, 

 Milibus in leucis, spectis per milia signis, 

 Praedicto in spacio cernes quod tramite longo, 

 Centum et quadraginta unum exstant milia signa. 

 Cum virgis supra ut noscas fore milia cuncta, 

 Iam centum quater ac ter quinquaginta semelque 

 Simpliciter debes iterum discernere signa. 



Sic finis numeri culmen tum tangit Olympi. 

 Quisquis vult iterum in stadiis magis ista videre, 

 Tum videat versus subtili mente sequentes, 

 Qui monstrant plene Tere quod, iure probato, 

 Milium erunt mille et centum trigintaque signa 



