EsposiTO — Astronomical Treathe hij the Irish Monk DicuU. 435 



ad duodecimas Kalendas lanuarii mensis contemplari jDoteris, si xc bis 

 dies menses fieri faciamus, de quattuor diebus remanentibus xc atque 

 sex boras habentibus, unicuique men si sedecim horas, unicuique diei 

 dimidiam horae partem unumque momentum ac tertiam partem 

 momenti debere coniungere videmus. 



6. Post haec unum diem in xlv partes partimur. In quibus 

 unaquaeque pars dimidium horae et unum momentum tertiamque 

 momenti partem retinere valebit ; atque quadragesimam sextam 

 partem dimidium horae et momentumque ac tertiam momenti partem, 

 quam prius uni diei generaliter consoeiavimus, una convenienter 

 ponimus. Si descendens sol etiam in unaquaque die duas partes 

 tertias momenti, quas nominari ostentum legimus, subtus habens 

 de itinere unius cuiusque diei debito vis xl quadringentesima Ix 

 pars diei bissextilis cotidie inde si ineunt per totidem, id est per 

 ieccclx dies crescit. Eo quod sol non ascendit ac non descendit, 

 ut praediximus, per diurna nocturnaque spatia tantum quantum 

 debet, idcirco breviori semper temporis intervallo ab ortu usque ad 

 ortum transcurrit, ut de integro die, hoc est de dcccclx momentis 

 illud quantum veraciter praememoravimus defuerit. 



7. Post haec quisquis ingeniose yixerit, intellegito quod incre- 

 mentum bissextile cotidianum non tantum plene spatii habet, quantum 

 dixi sed paulisper minus est. Kamque millesima quadringentesima 

 sextagesima pars illius cotidie desit. Sin enim fuisset integre quantum 

 praedixi, fuisset etiam die ille quadrantilis longior quam universi dies 

 anni, id est dcccc et Ix plene momentorum. Quod non potest in natura 

 fieri cursuum solis, sed aequaliter in longitudine cuncti dies ab occasu 

 usque ad occasum et ab ortu usque ad ortum solarem semper fiunt. 

 Quamvis breviter yersificans praedixerim plena dies plenis viginti 

 quattuor horis, quis quoque per inaequalem numerum dierum ignorans 

 dubitat, quod Telocior fit ascensio solis in tempore crescentis diei quam 

 descensio illius in tempore crescentis noctis, sicut reuma certe maris 

 citius efficitur, hoc est ad issa ipsius quam recessa. 



Cap. II. 



1. Bissextum cecini tardanti sole paratum. 

 In celeri fieri luna spectabis eundem. 



Est itidem etiam in luna simili ratione bissextus, quin nisi in luna 

 bissextus fieret, a die bissexti per octo sequentes anuos, qui 

 complevissent finiendo semper si saltus non esset lunarem ciclum, 

 Concordia lunae, quae habetur cum diebus mensium, turbaretur. 



