448 



Epištola II. 



S. I *. IX 



f. 191. p. 350. Literas tuas, raagnifice Vir, 16. Maji scriptas 

 die 25. ejusdem mensis accepi. Mimus liberale animo gratissimo 

 accepi: una cum libello Ursi, Sed cum notum mihi sit, quale genus 



830 gratiarum actionis a me expectes : praeterquam quod omnia mea stu- 

 dia, promptitudinem, diligentiam tibi vicissim parata esse significem, 

 nihil in praesentia porro addam, at literas tuas aggredior. 



Primům de Tychonis circa Lunae corpus hypothesi, gaudeo 

 meas in utramque partem meditationes tuis congruere. Neque enim 



835 exiguum est, quod a tot historicis ipsi potest objici, conspectas semel 

 atque iterum eclipses, tenebris [K.] ipsa nocte quodammodo majori- 

 bus. Tantas enim tenebras esse, cum Solis circulus luceat, vix est 

 credibile. Nisi Solare corpus instar carbonis igniti aut candentis me- 

 talii lucem non tam a super jicie, quam ob intima substantia spargere 



840 dicamus. At contra, si probaverit nobis suum Ttagádo^ov opticum; 

 alia utique ratio esse nequit, nisi illa altera quam affers, quamque 

 ego sic explico, quod Lunare corpus, non minus atque Terrestre, re 

 quapiam pellucida, qualis est in Terra aer et vapores, ambiatur. Cum 

 ergo Luna ex opposito Solis stat, recipit lucem Solis non tantum 



845 corpore suo, sed multo magis etiam illa quasi se amiciente nube. 

 Nam et hic in terra nubes adeo clarum excipiunt et repercutiunt 

 Solis jubar, ut Sólem ipsum pene condant, et lux crepusculi (quae 

 a vaporibus spargitur) stellas nobis adimit. Non mirum igitur, si 

 materia illa circa Lunám, dváloyog nostrati aéri, tanta fulget clari- 



85o tate, ut solidům Lunae corpus ejusque lumen quasi secům confundat, 

 ut pro eodem habeantur. Maestlinas, ut annotavi c. 16. fol. 54. 

 libelli mei, in hac sententia est, cujus rationes omneš aliquando expis- 

 cabor. Jam posito hoc analogico aěre cir- p. 351. ca Lunám, bifariam 

 potest ratio reddi, eur minor appareat Luna in novilunio. Primům 



855 enim, si pellucidus est ille aer, lucebit ergo circulus circa Lunám, 



836 „De Solis et lucis totali obscuratione". N. H. 

 838 „Vel sólem ex centro sui orbis lumen effundere". N. H. 

 841 „Vel extremitates circa Lunám, luminis capaces, esse pellucidas". N. H. 

 Zwischen „dicamus 11 (840) und „At" sind vier rothe Striche. 



