484 



quia consistít vis operativa stellarum in čerta ratione angulationis 

 hic in terra, demonstrandum est, qnot [K.] niodis 4 recti geonietrice 

 dividantur. Quo nomine ex superioribus £Tti%£iQrmaGi sextum čadit, 



2190 ut quod abit ab hac ratione dividendi circuli. [K.] Proximum vero et 

 promptissimum est, ut dicamus, illas tantum circuli divisiones [K.] 

 viní suani exserere per aspectus, quae supra non seniel inter perfec- 

 tas habitae sunt. Nam in primo módo tantum diameter, * 

 fuerunt simpliciter loyina [K.] 6%rj[iaTcc perfecte demonstrabilia, tan- 



2195 tum haec locum poterant implere seipsis in infinitum, tantum haec 

 oriebantur ex comparatione summae planorum angulorum in solido ad 

 4 rectos, sic ut, quod ad 4 rectos erat residuum, simile esset as- 

 X). 395. sumptis. Sed huic argumentationi statim occurri potest in 

 hune modům. Perfectorum horům schématům sane magnum hoc esse 



22úo privilegium, ut non nisi perfectum evadat, quicquid [K.] horům Uyov 

 est capax in omni genere rerum. Propterea etiam in musica hinc 

 existere perfectas harmonias: dici Tcaacov, óid Ttévrs, diá tsaaáQcov, 

 did tqhov mollis, quae sane sit semiperfecta, cum etiam sexangu- 

 lum uno nomine sit posterius caeteris, quia non facit corpus. Verum 



2205 sieut in musica ex Xóyoig imperfectis 1,2 5 3 ,4 , ^ harmoniae gig- 

 nuntur imperfectae, ita in astronomia ex iisdem debere etiam exi- 

 stere aspectus imperfectos, inter quos tamen et caeteros stellarum 

 habitus ingens adhuc diserimen sit, ut in musica inter harmoniam 

 quamvis imperfectam et nullam. 



2210 Quare secundo (omissá mentione perfecti lóyov) videtur causa 

 aspectuum fluere ex sola comparatione summae planorum ang: in 

 solido ad totum circulum, vel summae assumptae ad residuum ex 4 

 rectis. Cujus ratio haec esset, ut, quia ftsóg dsí yea>{isTQSL, ideo nátura 

 ipsa, quoties duae stellae puncta circuli ad úconcitojtolriaiv idonea 



2215 tetigissent, exultaret quodammodo, et vim suam operativam suscitaret. 

 Huic rationi, ut supra quoque vidimus, hoc deest, quod planetae 

 distantes gradibus [K.] 36 deberent operari, quod neque dieunt astro- 

 logi [K.], neque probat dvaloyla cum musica. Sed, inquis, addatur 

 conditio, ut residuum sit simile assumpto. Nam dum ter 



2220 [32, 148] 108 [id.] sumuntur, tres nempe anguli triům pentagonorum, 

 non restat jam 108, sed 36 dissimile. Respondeo, probandum esse 

 bonis rationibus illam conditionis assumptionem, quare ad illam ná- 

 tura respiciat. Quod quia fieri nequit, ideo vacillat et haec ratio. 

 Sane et hoc illi deest, quod longe magis proprium est anguli — 



2225 pláni — , implere locum (quomodo supra illum consideravimus), quam 



„[32, 148]", wahrscheinlich; ist schwer zu erkennen. 



