487 



causa conversionis Terrae numerentur, donec Luna mensem hieme 

 eíficiat, quam aestate, quanivis reverá, si adhiberetur aequalis men- 

 sura, lunatio aestiva hibernae causa teniporis aequalis esset futura. 

 Sic quidem ego physice malui philosophari, quam astronomice prosth- 2305 

 aphaeresin Solis augere, propter has causas: primo, quia augeretur 

 Solis eccentricitas, quam tamen Copernicus probavit esse diminutam; 

 deinde quia necessario sequitur, quanto augetur Solis eccentricitas, 

 tanto longiorem esse aestatem, quam ponitur hodie ab artificibus. 

 At longitudinem aestatis observare facile est ex observatione binorum 2310 

 aequinoctiorum. Itaque non libuit mihi contradicere astronomis sine 

 experientiá et instrumentis. Confinxeram quidem modům, quo et prosth- 

 aphaeresis augeri, et manere eadem longitudo aestatis posset, in- 

 troducto aequante. Sed is absurde et contra morem caeterorum 

 aequantium cadebat [inter] centro suo intra centra mundi et eccen- 2315 

 trici, cum in caeteris planetis centrum aequantis sit supra centrum 

 eccentrici. Habet enim aequans hanc rationem physicam, ut corpus, 

 quo longius a centro virtutis moventis digreditur, hoc tardius moveatur 

 et invalidius. Maluissem itaque Sólem circa apogaeum tardiorem 

 quam velociorem efficere, cum in Ptolemaeo et Copernico sit ubique 2320 

 aequalis in suo orbe et circa eccentrici centrum velocitas, Tertio, 

 quo minus dicerem, prosthaphaeresin O augendam, causa fuit, quod 

 mihi multo maxime metuebam a librationibus aequinoctiorum et verá 

 praecessione, quas subtilitates nemo sine instrumentis attentare aut 

 labefactare potest. Haec itaque mea erat speculatio, hae rationes. 2325 

 Sed Tychoni lubentissime accedo causám [K.] — anomaliae hujus 

 Lunaris — in motum Solis referenti, propter multas causas: 1. quia, 

 ut scribis, aequinoctii praecessionem mutat; 2. quia vel sine p. 399. 

 augmento eccentricitatis mutare potest prosthaphaeresin [vel] ex [id.] 

 eo solo, quia statuit, ampliari et contrahi Solis orbem, quod unum 2330 

 ejus principium eíficit, ut nulli ego demonstrationi sive calculationi, 

 quales tu posuisti, fidam, nisi certus sim, hoc me ita juberi a Ty- 

 chone facere. Verum quia careo ejus in praesentiá libro epistolarum, 

 hoc mihi instar silentii est de hac re; proinde tota ratio demon- 

 strandi ejus hypotheses ex ejus observationibus vacillat. 2335 



Im MS. folgen nun 5| Zeilen, bei welchen zwei vollstándige Texte in der- 

 selben Richtung uber einander hergeschrieben sind. Das Wenige, was ich 

 davon mit grosser Miihe entziíFern konnte, zeigt jedoch, dass die Stelle nichts 

 Wichtiges enthált. Der Anfang lautet: Oberer Text (etwas dunkler): „Dabo vero 

 operám, ut primo quoque tempore tibi ad haec tua postulata ... ." Unterer Text : 

 „Vehementer mihi gratulor suppetere mihi hanc excusationem justissimam . . . ." 

 Eine Facsimilirung der Stelle war daher nicht nothig. 



