﻿IOAN. ANTONII ARRI. 5<J 



ncque vocem , quae sensum aliquem satis aptum pràeseferat , lau- 

 dabilior dicenda est Adleri sententia , qui de eodem signo verbà 

 faciens, quod ^3^0 legi posse et ìpse aliquando credidit, mihi ta- 

 men , addit, verosimilius lume ductum f qui in multis conspicitur 

 numis nihil alimi esse, quam fio se illuni ornamenti caussa adiectum 

 (1). Nos vero dum credimus illud ornatùs loco in numis Abbasida- 

 rum positura fuisse , ensem esse putamus (2) inconcinno calamo 

 exaratum et ex orientalium more recurvum , etsi in curvatione mo- 

 dum excedere videatur. Porro nihil huic officit sententiae paullo 

 insolentior ensis recurvatio si prae oculis habemus tum ornatimi 

 ibidem intendisse artifìcem , tum insolitum non esse numos Muham- 

 medanorum , etsi recentiores , ensibus exornatos reperiri ; qui qui- 

 dem enses , quamquam et inter se diversae sint formae , et a no- 

 stro dissimiles , longe tamen distare videntur a vera forma ensium 

 recèntiorum. Denique concludimus consulto hunc ensem positura 

 videri in illa numi parte ubi refertur Muhammedis nomen , quoniam 

 nullus est , qui nesciat quantum illius ensi debeat muhammedana 

 religio. 



Hisce in antecessum disputatis iam libet Abbasidarum anecdotura 

 numum aereum describere. 



(1) Collectio nova pag. n. 



(2) Probabilior haec nostra redditur sententia , quia in numis apud Assemanum [Mus. Cuf. 

 Nan. J Tab. I. n. ls VII , Vili , qui optimae videntur notae, sola huius ensis lamina signata 

 est. Ex quo quidem ductu nulla unquam exurget arabica vox. Signum quatenus ex nu- 



morum ectypis , ubi invenitur, iudicamus non una eademque ratione exaratum est; ubique 

 tamen ensem indicat. Signum hoc nostrum prout in numo Tab. I. n.° 4 conspicitur magno» 

 pere ad numi fidem accedit. 



Tom. xxxix 



8 



