, M D' AMBOINSCHE 



En hoe ken zoo veel uithaalende > als men kan > en het overige met den fchaal aan ccnen fcha- 

 S'"j1b<- duwachtigen plaats leggende, daar ze noch regen , noch zon bereiken , en zoo laat men 

 vin». zc van de Mieren uiteeten : Men moet ze in geen verfch water leggen > zoo lang 'cr iets 

 hlg'm- van 't vleefch in is , want een nacht daar in bly vende , zullen ze verbleeken , ook moet 

 trmtba net doode bloet van d' eenc d' anderen niet raaken, waar door ze mede bederven ; om 

 maaien, het tweede of derde jaar moet men hun te drinken geeven , dat is, eenen halven dach 

 in zout water leggen , met verfch water uitfpoelen , en dan weder in de Zonne droo- 

 gen; uit den fchaal maakt men tabaksdoozen en lepels, maar by deze Inlanders zyn zc 

 in geen gebruik , behalven dat zommigc arme Luiden , door den honger geprangt , die 

 op kooien braaden , eneeten; 't welk hen zomtyds zoo qualyk bekomt, datzommi- 

 ge het met den dood moeten bezuuren , en zommigc worden ter nauwer nood noch 

 Welke geredt : Deze gedenken niet aan den gemeenenGrondfpreuk, byd' Inlanders vaftgeftelr, 

 ffpTkT- dat onder de Zeehoorntjes al 't geene glad en blinkende is , of 't geene niet dan roo- 

 qu«ata de fpikkels heeft , tot de koft niet deugt: Daarentegen, datderuigeenfleekeligealtyd 

 'Raadte- beter zyn. Wanneer nu iemant onvoorzichtig hier van mogte gegeeten hebben , zalmen 

 fcbai'Llyk nem terftond rykelyk fuikerwater, of eenigen dikken fyroop ingceven , om het worgen 

 V- te beletten , dat de keel niet toetrekt ; en daar na tot tegenbaat het zwarte Calbakaar 

 (in 't XII dc Boek van onzen Herbarius befchreven J met water gewreeven , ingeeven, 

 't welk die fchadelyke koft door braaken uitwerpt ; dit moet veerdig toegaan , om het 

 geneesmiddel in de maag te brengen, eer de keel toetrekt, in welk een geval het niet 

 Verval helpen kan; gelyk in 't jaar 1664.. aan een Vrouw op de pas Bagualabc7.0Q.is, die 

 If/efyt door t' nuttigen van dit Dier is geftorven , dewyl 't Calbakaar te laat aanquam , en de 

 «*»■ keel al toe was. 



Dsi* II. Vorcellana montofa, is wat kleinder dan de voorige , en doodfeher van glans, 

 gêl'cïut bleekwit van fchaal , daar op veele hoeken en heuvels met rofle ftreepen ftaan , als of 

 epdatlvt mcn van verre een ron cl gcheuvclt gebergte zag, gelyk men het Eiland AfcenfionfchA- 

 Ic'i'terB. dert: By de onze word het de Caap genaamt, beduidende de Caap de bon Efperance; 



maar is zeer zelden te vinden , en in Amboina genoegzaam onbekent. 

 Detf< III. Concha teftudinaria. Karet , is langwerpiger dan de voorgaande Caap; op den 

 balitU ru Bg e fchoon geplekt, gelyk men aan Schildpadshoorn , of karet ziet, en voorts fpiegel- 

 leturi. glad; eertyds qualyk genaamt Caap falfo, doch nu hiet ze Karet , en word onder de 

 raarfte gerekent. 



De 4* I V. Argus , dit is een langwerpige Tcrcellana , bruinverwig van fchaal , doorgaans 

 {«,tD aardig gcfchildert , met witte oogen , elk oog is uit 2 of 3 kringen gemaakt, gelyk 

 men den reus Argus fchildert : Zy worden ook zeer zelden gevonden , om dat ze zich 

 Zv» heel wat diep in zee ophouden, en zomtyds in de bobbers kruipen , of door een aardbee- 

 zeUzaam. pg ewor p en worden, gelyk in 't jaar 1674.. by den hoek Cieh op klein Keram , 



gebeurt isj doch de meefte daar onder zyn doof van koleur, en de blinkende heel raar. 

 Dertt v. Slangekoppen , groote; deze zyn plat van buik , en hebben rondom eenen fmal- 

 iuerë Ie» kant aan den buik , een vinger breed j boven de kanten zyn zc rondom zwart of 

 donkerbruin, blinkende als een ipiegel ; de rug is met taneite plekjes gefpikkelt. 

 ft6* VI. Slangekoppen , kleine ; zyn van het zelve fatzoen en verwe , doch kleinder , 

 Sr' F? niet boven een lid van een vinger lang, mede zeer glad en blinkende: Zy zyn gemeen 

 Eenan- op fteenige ftranden , gelyk die van Laricque en Nujfatello zyn. Men vind hier van 

 tyletur' een raar fl acn > °P den rugge blauwachtig , met eenen geelen ader, 't welk men blauwe 

 G- Slangekoppen noemt. 



Dei u VII. Witte J amboezen , zyn van grootte en gedaante de voorgaande gelyk , doch 

 létter H ganfch wit , gelyk zeker flach van witte wilde Water-Jamboezen ; de rug heeft over- 

 dwars eenen uitfteekenden kant, en by de twee einden ziet men een bleekwit korreltje, 

 in een kring ftaande, als een ingevatte paerl , en daar by een lichtrood plekje, 'twclk 

 met ter tyd verbleekt; het Dier is mede wit, en dun doorfchynend, met zwarte flip- 

 jes, en word weinig gevonden. 



VIII. Tal- 



