quse omnia mihi pro tua humanitate accepta refers. Gaudeo 

 equidem Ferriesium meum tibi omni officiorum génère, et exhi- 

 bitione tabularum suarum abunde satisfecisse , sed id partim 

 innatae hominis urbanitati , aut potius prseconceptse de ingenio 

 tuo ac moribus, quam prsesentia tua conflrmavit, opinioni, mihi 

 certe nihil, debes. Quid enim tibi, viro doctissimo juxta ac sua- 

 vissimo, non tribuatur? Gratulor autem tam magnam prsecla- 

 rarum tibi rerum, ad historiée vulgo ignotse lucem ac decus 

 accessionem factam, quam, ut spero atque hortor, ubi per tem- 

 pus licebit, confestim typis committes. — De sepulchro San- 

 Ferruciano jam non bilem mihi, sed nauseam movent, indociles 

 atque his in rébus plané plumbei monachi. Unum afferunt, Ma- 

 billonium suum, ex Eusebii nomine, quod hactenus in inscrip- 

 tionibus antiquis haud repertum, christianum istud sepulchrum 

 ex cathedra pronunciasse. Quasi vero, ex eo quod apud Grute- 

 rum nulla Eusebii mentio in inscriptionibus Ethnicorum, con- 

 tinué ubicunque id reperietur nomen, ea christiana inscriptio 

 censenda sit. Imb ne christiana quidem, ex eodem argumento, 

 cùm in inscriptionibus Christianorum non reperiatur. Undè ergô 

 tam rarum apud Ethnicos Eusebii nomen? quia nimirum, ut 

 plumbeis istis placet , pietatem significat , quse Christianis solis 

 convenit. plumbeam rationem ! Non ergo minus propria Chris- 

 tianorum, minus conveniens Ethnicis sanctitas? Et tamen lapis 

 apud me GASTORT sacratus est a TI. IVLIO SAN CTO (1). Sed 

 pronunciavit Mabillonius, aiunt. At non pronunciasset, si sepul- 

 chrum vidisset suis ipse oculis. Denique non ex Tripode. Nam 

 quod ascias nostras ipse cruces esse arbitretur, haud credo ; 

 prsesertim in inferiori sepulchri parte positas, nec ullâ in re 

 crucibus similes. Sepulchri totius exemplum tandem ad te mitto. 

 Cippus nudius tertius advectus ad me pervenit. In eo figura ho- 

 minis, poculum dextrâ, sinistrâ baculum gerentis, rudi opère. 

 Sed dextra manus cum poculo fracta, nec fragmenta colligere 

 licuit. Ad dextram istius figuras animal, ut delineatum vides, 



(1) L'abbé Boisot fait intervenir ici les termes, plus ou moins bien lus, 

 d'une inscription votive trouvée à Mandeure (Epamanduodnrum), venue en 

 sa possession et dont on n'a plus aujourd'hui que les copies publiées par 

 Jean-Jacques Chifflet (Vesontio. 1, p. 153), Dunod (Comté, t. I, p. 185) 

 et quelques autres érudits. 



