Cum eniin nihil prius atque antiquius homo haheat, quam ut se ipse 

 cognoscat, quod non prisci solum iusserunt sapientes, sed quod ita ad huma- 

 nitatem pertinere videtur ut ea tantum lege hominem natum esse dicamus, 

 ut ipse sibi conscius se a brutis separet, et jeterna spirct; nullo alio modo 

 nullaque alia ratione ad hanc sui ipsius cognitionem pervenire potest, quam 

 seipsum naluramque humanam cum ceteris rebus, vel animantibus vel inani- 

 matis, comparaudo. Longa enim est rerum creatarum a minima simplicissi- 

 maque ad perfectissimam absolutissimamque series, et quo plures sunt gra- 

 dus comparationis, eo maior perfectissimi praestanlia. Qui non quae circa 

 se sunt, cognovit, se ipsum cognoscere nequit, Innumera quoque illa, quae 

 tantam vim in nos exerccnt, quaeque vel prosunt nobis vel nocent, nonne 

 cognitu digna sint habenda? Etiam ad ingenii nostri facultates excolendas 

 exercendasque plurimum potest Naturae cognoscendae studium; iam enim vel 

 ipsae, quibus nititur systema aliquod Naturae, leges observandae tenendaeque 

 intellectum et iudicium nostrum acuunt, dum in strucluram formamque vel 

 minimarum partium inquirimus, dum ea quibus differant res simillimae argute 

 statuimus, dum essentialia a foi'tuitis discernimus, colligimus, in ordinem re- 

 digimus. Quodsi ulterius progredimur ita ut nascendi vivendique causas vel 

 quae ita videantur, investigemus, ut aequabilem qua omnia procreantur, le- 

 gem, vel suspicemuj* vel demonstremus , ut normam, qua unumquodque alteri 

 alicui inservire et obnoxium esse sapientissime iussit summus mundi opifex, 

 intelligamus , ut rationes, quibus omnia animantia vel alantur, vel per species 



