Observationes de Elasmotherii reliqüiis. 29 



Ungii nomine propositae, vindicavit et characteres Elasmotherii Fischeri atque Keyserlingii 

 his verbis p. 461 exhibuit: 



«Bei Masmotherium Fischeri sind die Seitenflächen des Zahnes vollkommen parallel, 

 und die Lamellen der Oberfläche bilden zwei Querfortsätze, die die Randlamellen fast be- 

 rühren. 



Bei Elasmotherium Keyserlingii sind die Seitenflächen in der Mitte des Zahnes dicker, 

 mehr ausgedehnt, und die Lamellen auf der Kaufläche bilden einen Haupt- und Central- 

 fortsatz. Die Lamellen sind dünner und tiefer ausgefurcht. Das Thier war grösser. 



Bronnius (Lethaea ed. 3. Bd. III. p. 861) Elasmotherium Keyserlingii secundae 

 speciei titulo recepit, quod quidem fecerunt etiam Giebelius (Die Säugethiere S. 210), Pic- 

 tetius (Paläontologie T. I. p. 268) et Eichwald us (Lethaea ross. IL p. 360). Naturae scru- 

 tatores modo laudati vero de speciei valore non dijudicarunt. 



De Elasmotherii Keyserlingii existentia, fundamentis supra verbotenus allatis Fi- 

 scherianis innixa, equidem semper dubitavi; hucusque tarnen tacui, ad refutandam enim 

 Fischeri opinionem molaris a Keyserlingio relati exacta cum ipsis mandibulae mos- 

 quensis molaribus comparatio necessaria mihi videbatur. 



Quum e Museo mosquensi Elasmotherii mandibula recentioribus temporibus benevole 

 mihi sit communicata, non solum dentem Keyserlingianum, sed etiam tres alios, quorum 

 duo Museo Academiae e provincia saratoviensi nuper sunt missi, tertius vero (mandibula- 

 rium penultimus, in mandibula mosquonsi nunc deficiens), quantum comperire contigit, in 

 provincia Cosaccorum Donensium effossus, Museo charcoviensi debetur, accuratius con- 

 templare et invicem comparare potui. De Elasmotherii Keyserlingii pretio igitur nunc 

 exactius dijudicare valemus. 



Molarem a Keyserlingio relatum (Elasm. Keyserlingii fundamentum) pro maxillari 

 sinistri lateris, ob figuram totam et faciei mastucatoriae rationem, esse habendam cum 

 Comite Illustrissimo, quem sequutus est Fischerus, supra jam agnovi, insimul vero etiam 

 propriis observationibus innixus probavi molarem dictum et figura generali et magnitudine, 

 sicuti coronae ratione, mandibulae mosquensis ultimo molari cibis commode manducandis 

 opponi tantum posse, quare pro molarium maxillarium ultimo esse habendum. Molaris 

 maxillaris commemoratus omnino, non solum notis supra allatis a Fischero propositis 

 (characterum specificorum titulo Elasmotherio Keyserlingii adscriptis), sed etiam aliis a me 

 ipso indagatis, supra indicatis ab omnibus mandibulae dentibus recedit. Nihilominus tarnen 

 hae differentiae speciei novae fundamenta minime praebere valent, quum Elasmotlierium, 

 quantum e mandibulae forma concluderes, aperto ad Bhinocerotum familiam pertinebat, ita 

 ut verisimillime non solum in Bhinoccrotibus, sed etiam in Elasmotheriis molares maxillares 

 et mandibulares formam diversam habuerint ; etiamsi. quantum ex Ultimi molaris duobus 

 speciminibus concludere licet, molares maxillares Elasmotheriorum , quoad coronae et 

 structurae generalis rationem (in molaribus omnibus satis conformem) a mandibularibus 



